Had ik dat geweten. Blijken die Maya’s of Inca’s (ik haal ze altijd door elkaar ) ook al zijn ze al eeuwen uitgestorven, toch gevaarlijk als hun kompanen uit De Zeven Kristallen Bollen. Maar ik wist het niet,

Kijk nou toch eens wat God voor ons onder de kerstboom legde! Een heel vers jaar! Met een extra dag ook nog. Wat zullen we er mee doen? Volgens menigeen moeten we voornamelijk gaan zitten kniezen want de euro en daarna de wereld gaan naar de gallemiezen.

Over FairTradewijn ging het onlangs, hier in mijn hoekje op het wereldwijdeweb. Een anonieme lezer vond dat ik helegaar abuis was, want wat kostte dat niet aan milieuschade, zo’n fles verscheept vanuit Heel Ver Weg! Dat woog toch niet op tegen de eerlijke handel!

Dat met die zure regen viel indertijd reuze mee, en over het ozongat hoor je ook nooit meer, maar omdat je maar nooit weet, winkel ik biologisch. Als de Dag des Oordeels komt, kan ik in ieder geval zeggen dat het aan mij niet gelegen heeft, want ik koop al jaren bio-dynamische melk en doje beesten en groenten die heel blij hebben geleefd, zonder iets verzuurd te hebben.

Ze kijken altijd wat wantrouwig of ik wel met twee woorden spreek, het juiste handje geef en niet de zilveren theelepeltjes meegap, maar toch, af en toe mag ik komen eten bij Heel Deftige Mensen. Een heel deftige smaak hebben ze ook, en waratje, dat was toch wel heel lekkere witte wijn die ik had meegenomen! Wat mocht dat wel niet wezen? Spaans, legde ik uit, gemaakt van een druif waar nog nooit een vriendelijk woord over is geschreven, de airén. En nee, niet van een exclusieve importeur. Gewoon van De Natuurwinkel. Parra La Meseta, Vijf piek. Er is ook rosé en rood. En van andere druiven, net zo lekker, van dezelfde broertjes Parra, maar dan anders, gecomponeerd onder leiding van By The Grape.

Een mooi vak, wijnmaken, maar het heeft éen groot nadeel: als de wijn gemaakt is, moet je ‘m aan de man brengen. Nu zijn er wijnboeren die dat juist het leukste vinden. Charles Guerbois bijvoorbeeld, ooit maker van de lekkerste loire, vond niks prettiger dan ‘s ochtends vroeg z’n bestelbus vol te laden, om in Parijs bij al z’n bistrotklanten persoonlijk de bestellingen af te leveren, waarbij natuurlijk veel geproefd moest van alles, en de bestelronde ergens ver voorbij middernacht volgevreten en ladderzat eindigde.

Met stokpaardjes berijden moet je voorzichtig zijn. Enthousiasme over je hobby is mooi, maar ’t kan de toehoorders gaan vervelen. Nu is dat bij wijn hopelijk minder snel het geval dan wanneer je liefhebbert in tuinkabouters of graag doorzaagt over je verzameling suikerzakjes, maar toch. Genoeg is genoeg.

U was misschien niet op de hoogte, maar het is mis met de jeugd van tegenwoordig. Ze deugen niet, de jongeren, is ontdekt. De Oude Grieken zeiden het al, en iedereen na hen, dus het moet wel waar zijn. En het ergst zijn de jongeren van nu. Dat was vroeger ook al zo, maar de huidige generatie jongeren van nu is het ergst. Ze willen alleen maar beroemd worden, vinden zichzelf wonderwat, maar weten van toeten nog blazen. En spellen kunnen ze ook al niet. Langharig werkschuw tuig is het! Lijfstraffen, dat zou ze goed doen, en iedereen die op een brommer rijdt per direct naar de zoutmijnen. Hoewel ik persoonlijk taakstraf met zo’n grote loden kogel aan je enkel, als in Lucky Luke, pittoresker vind.

Net als Dikkertje Dap ging ik als klein jongetje graag naar de dierentuin. ’s Middags, en ik wist de tijden uit m’n hoofd: eerst kregen de pelikanen hun vis, daarna moest je om half vier bij het voederen der leeuwen zijn, en tot slot keken we hoe de zeeleeuwen met veel spektakel alle kanten opsprongen om de vissen te vangen die de oppasser opgooide.