Druiven en Droesem: dit boek laat de mooie kant van de wijnwereld zien. Geen pedante stoerdoenerij maar degelijke kennis opgebouwd met behulp van blinde liefde.

Ik ben een loyaal mens. En ik kan moeilijk afscheid nemen van dingen en mensen. Misschien is dat eigenlijk wel hetzelfde. Ik ben ook loyaal aan zaken waarbij het helemaal geen zin heeft om loyaal te zijn. Zo heb ik ooit, in stilte voor mezelf weliswaar, mijn loyaliteit uitgesproken voor Armagnac, ten koste van Cognac.

Je zou denken dat als je als wijnliefhebber een feestje geeft, je een dik pak geld kwijt bent. Want als je er iets vanaf weet moet je natuurlijk wel met duur spul op de proppen komen. Fascinerend is dat juist het omgekeerde waar is.

Bij De Wereld Draait Door vertelde onlangs de hoofdredacteur van de NRC dat hij, voor de wereld vergaat, nog eens Yquem wil drinken. Wat zou jij drinken als laatste fles, als galgenwijn? Deze wijn zou Filemon Wesselink kiezen als hij wist dat het z'n laatste was.

Als tv-maker balanceer je altijd tussen originaliteit en herkenbaarheid. Een goede tv show is origineel en dus geen slap aftreksel van een vorige. (b.v ‘Wat zou jij doen met die poen?’ van SBS6) Maar een goed bekeken show moet ook weer niet zo gek zijn dat er geen touw aan vast te knopen is. Van dat laatste heb ik zelf snel last. Mijn gedachtekronkels willen nog wel eens doorschieten.

Hoewel ik stapelgek ben op Bourgognewijnen schrijf ik er niet vaak over. Het zijn de meest pretentieuze wijnen ter wereld. Er zijn veel mensen die er barstens veel verstand van hebben en je graag met grote rimpels in het voorhoofd onderwijzen over deze wijnen.

De mens heeft een olifantentong. Een bepaalde smaak kan je in een flits terugwerpen naar het verleden. Wijn werkt soms al een teletijdmachine.

Het mooiste dat ik me heug van het hoofdstuk Portugal op de wijncursus is het feit dat sommige wijngaarden wel een eeuw oud kunnen zijn. Soms weet de wijnboer zelfs niet welke variëteiten hij allemaal op zijn akker heeft staan. Van alles door elkaar in ieder geval.

Laatst sprak ik iemand die emotioneel kon worden van eten en drinken. Toen hij vroeg of ik ook wel eens een traantje wegpinkte bij een mooi gerecht moest ik hem teleurstellen. Personen, landschappen, muziek en misschien een goede film kunnen het. Maar eten of drinken niet. Nog niet.