Tijd is een onomkeerbare, voortschrijdende realiteit. De tijd tikt door en manifesteert zich organisch in drie fasen: opkomst, bloei en verval. Een pasgeboren baby is bijvoorbeeld lelijk; een roze, rudimentaire levensvorm, met armpjes, beentjes en een hoofdje. Na verloop van een jaar of 20 is de baby ontwikkeld tot een volwassen, rechtoplopend en soms goed uitziend mens. Daarna gaat het langzaam, maar zeker bergafwaarts. Het verouderingsproces gaat zijn vernietigende werk doen, met tijd als grote handlanger.

Nog niet zo lang geleden aten wij hier te lande eenvoudige, doch voedzame kost. Havermoutpap waar je lepel in rechtop bleef staan, grijsgekookte spruiten, winterpeen, glazige aardappelen en zompige gehaktballen. Een goed glas wijn hiernaast was hooguit het voorrecht van de notaris en de pastoor.

Er zijn maar een paar dingen waar ik belang aan hecht in mijn eenmalige leven. Wijn en vrouwen. En de combinatie van beide. Als ik een vrouw liefheb, denk ik aan wijn. Als ik wijn proef, associeer ik de smaak, haast onwillekeurig, met een vrouw. Omdat ik nooit dezelfde wijn drink, denk ik ook nooit aan dezelfde (soort) vrouw.

Zomaar even met de deur in huis: weet u hoeveel moeite een wijnmaker zich moet getroosten om wijn te maken? En hoe hard de wijnstok op een arme, droge bodem moet vechten om een paar druifjes voort te brengen die wel topkwaliteit wijn opleveren? Ik denk dat u het allemaal wel weet.

Bied je een Nederlander een glas wijn aan, dan krijg je steevast te horen dat het nog geen vijf uur is. Na vijven steevast dat er nog gereden moet worden. Er is absoluut geen sprake van synergie tussen Nederland en wijn.

Maandagochtend, het weekeinde zit er op. Op het aanrecht staan smoezelige glazen met verdroogde restjes wijn onderin. De lege flessen staan treurig in het speciaal daarvoor bestemde kratje hun roemloze uittocht naar de glasbak af te wachten.

Tegenwoordig zie je steeds meer flessen wijn met een drempelverlagende schroefdop in plaats van een gereedschap- en handigheid vereisende kurk.