*(doorhalen wat niet van toepassing is). Steeds weer duikt de vraag op of biologische wijn nu wel of niet moet. Antwoord is volmondig “NEE" natuurlijk moet het niet, maar wat is het alternatief? De prutsers van deze wereld zolang door laten gaan totdat al het leven uit de bodem weg is?

Voor niemand kan het als verrassing komen maar ongemerkt is het er toch meestal eerder dan gedacht; de figuurlijke ontmoeting met Sarah of in mijn geval Abraham. Ik kijk uit naar een ontmoeting met een smaak van het bijzondere wijnjaar; 1961.

Na mijn tripje langs de Saale en de Unstrut, was de Elbe de volgende stop. Naast wijn is porselein hier de andere smaakmaker. De voormalige DDR kent vele steden met elk zijn eigen kunstschatten. Zo hebben Weimar (werelderfgoed), Leipzig ( musea), Erfut (kerken), Dresden (cultuur) en natuurlijk Berlijn (architectuur) ieder hun eigen specialiteit.

Ik ben gek op tartaar van coquilles met truffel, bezeten van voetbal, verzot op het maken van sudoku’s, en houd van mijn vrouw. Maar er zijn ook mensen die zoeken naar een overtreffende trap in hun liefhebberij en zij noemen het een “passie”.

Wijn is emotie. Uitingen van plezier, geluk maar ook van verdriet als de wijn niet voldoet aan de verwachtingen. Deze emoties zijn menselijk, sinds kort ken ik ook de emoties van wijn, de druif en de wijngaard zelf: ik heb ze zien lachen.

Terug van vakantie, alweer weken aan het werk. Alles lijkt weer in een terugkomend ritme te zijn gekomen. En toch is er grote onrust in mijn hoofd en hart.