Alte Reben naast Vieilles Vignes

Onze gasten hadden een Bourgogne meegebracht: Domaine Clavelier Brosson, Vosne-Romanée Vieilles Vignes 1993. Zacht, fluwelig, vol najaarsbos, een aangenaam vleugje stal, nog mooi fruit: een genot om te drinken en de gedroomde partner voor het gerecht. Onze Jean stak er nogal scherp en ongepolijst bij af. Hij was heel fruitig, maar niet op de plezant verfijnde manier van de Bourgogne. Hij stond naast de Bourgogne als een straatschoffie in een leren jasje naast een heer in rok.

Wel @#$%^&! Ik had me erg op deze wijn verheugd en me er veel meer van voorgesteld (ook, moet ik er eerlijk bij zeggen, omdat hij nogal pittig geprijsd was). We kochten hem een paar jaar geleden, toen manlief en ik een reisje maakten langs wat wijngebieden in Duitsland. Het was herfst en prachtig weer. Daar hadden we geluk mee, want de piepkleine camper die we voor de gelegenheid gehuurd hadden, was niet veel meer dan een rijdend bed, met aan het hoofdeind twee gaspitjes en aan het voeteneind het stuur. Op de Duitse dalende en stijgende wegen haalde het ding – zeker op de terugweg, toen hij ook nog was volgestouwd met dozen wijn – soms maar 60 km p/u; we werden links en rechts ingehaald door enorme, keihard toeterende vrachtwagens. Maar goed, je moet er wat voor over hebben om wijngebieden zelf te bezoeken, en als dat alleen kan in een woest beschilderd oud hippiebusje (op de buitenkant waren de tijgers van Dalí afgebeeld), dan zij dat zo.

Het gezellig pruttelende busje bracht ons in de Ahr, een klein en tamelijk noordelijk gelegen wijngebied (voor ons Oost-Nederlanders praktisch om de hoek) en in Rech stopten we bij Jean Stodden. Daar proefden en kochten we naast andere wijnen de Alte Reben, die flink indruk maakte. Die andere wijnen zijn allang gedronken, maar dit pronkstuk lag geduldig te wachten op zijn moment in het licht.

En daar stond hij dus, naast die uiterst beschaafde Bourgogne. Die ging schoon op, terwijl arme Jean bijna halfvol achterbleef op tafel. De dag na de lunch ontfermden man en ik ons over dit restje. En kijk. Toen was hij dus wél zoals ik me hem herinnerde. Fruitig, maar niet té, herfstig, met paddenstoelen, in balans, geconcentreerd, complex, verleidelijk, verlokkelijk. Wat ging er mis? Misschien (waarschijnlijk) hadden we de wijn moeten karaferen. Of – en stiekem verdenk ik hem daarvan – hij wilde gewoon de eer niet delen met een oudere heer uit de Bourgogne.