Authentieke Pinot Noir?

Ik ben een schitterende bundel aan het lezen van Diny Schouten: 'Het spek van slager Blom'. Het gaat voornamelijk over het verlies aan authenticiteit in Nederlandse streekproducten, en de industrialisatie daarachter gedreven door de staat. Dat hebben we ook in wijn!

Als sommelier kon het me niet authentiek genoeg zijn. Vergeten Pineau d'Aunis uit de Loire of een verschoppeling van een druivenvariët uit noord-Italië om m'n gasten mee te verrassen. Boers meurende Corbiéres gemaakt van een substantieel deel bejaarde Cinsault, maar altijd met als uitgangspunt zuiverheid, precisie en natuurlijke spanning. Nu ik aan de kant van de wijnhandelaar kom kijken, besef ik dat deze overtuiging maar een fractie van het geheel kan zijn. Niet dat de voorgenoemde wijnen slecht zijn, maar slechts excentriek.

"Pinot Noir uit Chili kan voor mij nooit een hoogtepunt worden"
Excentriek of authentiek doet me afvragen waarom de massa die Marlborough Sauvignon blanc zo lekker vindt. Of Pinot Noir uit Chili... Pinot Noir uit Chili kan voor mij nooit een hoogtepunt worden. Pinot Noir komt uit een beperkt aantal wijngaarden toebedeeld aan de meer noordelijk gelegen wijngebieden (in Europa) waar de zon net aan genoeg is, maar waar de druif moet lijden, afzien om fruit der engelen voort te brengen. Dat is Pinot Noir. Voor mij althans. Maar niet voor duizenden mensen die plezier beleven aan een licht gekoeld glas Pinot uit het jonge Casablanca Valley (1989) of het nog nieuwere Leyda Valley. Waar niet het weer bepaalt hoe de Pinot eruit komt te zien, maar in grote mate de technici achter de computers. En ze slagen erin om een wijn te maken die bijna iedereen lekker vindt, en waar men gretig voor betaalt.

Gestimuleerd door de Verenigde Staten
Met deze successen behaald lijkt de Carmenére van de troon te worden gestoten als Chili haar rode trots. Een nieuw tijdperk wat is aangebroken voor wijnhuizen Amayna (Leyda valley) en Veramonte (Casablanca), die zich meer en meer met succes toespitsen op Pinot Noir in diverse segmenten. M'n uitstapje met Felipe Claro van Veramonte bevestigde m'n vermoeden dat het groot worden van Pinot Noir de afgelopen jaren in hoge mate gestimuleerd is door de Verenigde Staten. Niet vanwege het verfijnen van het doorgaans wat pompeuze smaakprofiel van de gemiddelde Amerikaan, maar vanwege Sideways, de film waarin benadrukt werd dat Pinot voor veel mensen toch de grootste wijn kan zijn. Wel vreemd dat de hoofdrolspeler eindigt met een fles Cheval Blanc '61, rode Bordeaux, in een 'American diner'.

Aanpassing van de authenciteit
De authenticiteit wordt verlegd en aangepast daar waar de consument erom vraagt. Als we allemaal nog op de Chardonnay-op-hout-tour waren geweest zoals tien jaar geleden, dan had Nieuw Zeeland nu waarschijnlijk een van de beste gebieden voor deze druif geboden in plaats van Sauvignon blanc uit Marlborough, wat vandaag de dag in een adem met de Loire wordt geroemd om Sauvignon (en ze maken ook fantastische Chardonnay, maar dat is niet hun marketing).

Waar het warmere Colchagua Valley in Chili nog steeds prachtige Carmenére voortbrengt, worden de koelere gebieden populairder en zal, als deze ontwikkeling aanhoudt, over vijftien of twintig jaar Pinot Noir uit Leyda of Casablanca Valley een authentiek en herkenbaar product zijn, in plaats van noviteit op publiek verzoek...