Behalve in tehuis en tevreden

Lezers stellen vragen. Soms vermoeiende: "In 1968 kocht ik een literpak Bulgaarse cabernet sauvignon. Is die al op dronk, of kan ik ‘m beter bij Christie’s laten veilen?" Soms heel fijne: "Hoe komt het dat ik de duurdere wijn van een wijnboer niet lekkerder vind dan zijn goedkopere?"

Dat heb ik me ook lang afgevraagd. En vooral of dat betekende dat ik geen goede smaak had. Het antwoord bleek eenvoudig. Hij ís niet lekkerder. Dat is natuurlijk heel subjectief, er zijn vast stapels mensen die er anders over denken. Gelukkig hebben die ongelijk.

Instapmodel of extra luxe
Het zit zo: veel wijnproducenten maken diverse wijnen. Een instapmodel, een luxere versie, een extra luxe versie, een superdeluxe sjiekdefriemelversie... Luxer betekent: druiven van dat ene bijzondere wijngaardje waarvoor de Romeinen al omfietsten, van hele oude stokken, handgeplukt door vrolijke mensen die allemaal fotogeniek genoeg zijn voor een flitsende commercial, waarna de wijn rijpt op nieuwe houten vaten terwijl de wijnboer Mozart-cd’s draait en ook verder van alles het beste van het beste geeft. Met de beste bedoelingen.

Geen charme
Alleen: best betekent soms ook te goed. En te is niet goed, zoals onze grootouders al zeiden. Die wijnen waar de boer zo zijn of haar best op heeft gedaan missen alle natuurlijke charme. Gewoon goed is beter dan best. Er zijn uitzonderingen – onlangs hadden we het hier over de Australische wijnen van Penfolds, en daar bieden de duurdere versies echt steeds wat meer, al is het heel verstandig je af te vragen of je liever éen fles St Henry shiraz hebt dan tien flessen Rawsons Retreat. Vaak echter is de eenvoudigste wijn van een goede wijnboer de lekkerste.

Proef ter illustratie eens de 'gewone' (€ 7,99) en de 'reserve' (€ 9,99) pinot noir van het Nieuw-Zeelandse Montana (Albert Heijn). Allebei het omfietsen waard. Maar van de lichtvoetige, fruitige, subtiele gewone pinot worden wij thuis pas echt tevreden.