Budgetwijn: niks mis mee

Van de keurig door het Nibud gecategoriseerde Jan Modaal tot en met de zes maal modale consument; allemaal drinken we wel eens wijn.

De een wat frequenter dan de ander, sommigen met een voorkeur voor een etiket met een klinkende naam, anderen neigen naar zoet of strak in Tetrapak. Tot zover het vooroordeel over budgetwijn waaraan ik me bijna vanzelfsprekend en ongegeneerd schuldig maak.

Budget is revelant
De prijs, dus het budget, is relevant als je voormalig sherrykurende buurvrouw komt. Dan wil je het vooral niet te duur maken, want zij giet het goedje toch met grote slokken naar binnen. En soms wil je juist wel veel geld uitgeven: etiketten maken de man en de deal is geslaagd. Iedere gelegenheid kent zijn eigen wijn.

Wijn bovenaan de lijst
De vraagt rijst natuurlijk: wat is budgetwijn eigenlijk? Gaat het hier om de prijs? Wie bepaalt het budget? Is de wijn hekkensluiter bij de inkoop of pronkt ze parmantig bovenaan de lijst van prioriteiten?

Buurtborrel
Ik zie het al voor me, een buurtborrel met drie doosjes rood, twee doosjes wit, een krat bier, een krat cola en Passoa voor tante Annie. Nou, hold your horses, want zo kan een gezellige met pelpinda's gegarneerde buurtborrel omslaan in een ongenegeerde zuippartij. Het beeld van volledig leeggezopen bag-in-box wijn kan je nog dagen achtervolgen, inclusief de veelbesproken luidruchtige afscheidsserenades van de voorheen ingetogen buurman.

Budgetwijn staat voor mij voor niks-aan-de-hand-wijn. Maar wat is daar eigenlijk mis mee?