Champagne, omdat het moet

Ouderwets, dat zou kunnen. Picture this. Engeland, Eerste Wereldoorlog. Een ziekenzaaltje met een rij bedden; in een daarvan een gewonde officier. Een verpleegster komt aangesneld en zegt: “Slecht nieuws!” De officier: “Wat? Wat is er aan de hand?” De verpleegster: “We kunnen geen ijs krijgen vandaag.” De officier, geschokt: “Hè? Maar dan kan ik vanochtend mijn champagne niet op de juiste temperatuur drinken!”

Deze scène uit de Britse tv-serie You Rang, M’Lord?, eind jaren tachtig uitgezonden, maakt duidelijk dat champagne weliswaar elitair, maar toch vooral onmisbaar is, al is het maar op medische gronden. Nu is het helaas zo dat je in het ziekenhuis van onze tijd geen druppel champagne geserveerd krijgt, hoe beroerd je er ook aan toe bent. Jammer, want waar knap je nou sneller van op dan van zo’n glas bleekgouden wijn waar de kern van het leven zelf in gevangen is?

Die onmisbaarheid blijkt ook uit een onvermoede kant van champagne waarover ik onlangs las: zijn vermogen om jet-lag te voorkomen. Het recept (afkomstig van Cedric Dickens, die erbij zwoer en er als achterkleinzoon van Charles verstand van had) luidt: drink één fles voor je aan boord gaat, en dan vervolgens in het vliegtuig op ieder heel uur een kwart fles. Neem de champagne in als een medicijn, met kleine teugjes, terwijl je in het gangpad op en neer wandelt. Dan neem je drie kwartier rust en dan weer de volgende hoeveelheid champagne. Zorg dat je er helemaal niets bij eet en je stapt na een lange, intercontinentale vlucht geheel verkwikt uit.

Een modern-burgerlijk glas Prosecco (met vriendinnen) is natuurlijk lekker, maar wie aan zijn gezondheid wil werken – en is dat feitelijk niet ook heel modern? –, kan veiligheidshalve maar beter voor ouderwets onmisbare champagne kiezen.