Culinaire inhaalslag

Nog niet zo lang geleden aten wij hier te lande eenvoudige, doch voedzame kost. Havermoutpap waar je lepel in rechtop bleef staan, grijsgekookte spruiten, winterpeen, glazige aardappelen en zompige gehaktballen. Een goed glas wijn hiernaast was hooguit het voorrecht van de notaris en de pastoor.

Inmiddels kan het ook anders. Het land van Zeeuws Meisje heeft namelijk een culinaire inhaalslag gemaakt. Dit reikt inmiddels tot aan vijf gangen-menu’s met wijnarrangementen van drie flights, lees bodempjes wijn per gezocht, miemelig gerechtje, waarbij je geacht wordt te bepalen wat de optimale wijn/ spijs-combinatie is.

Over dit combineren zijn inmiddels gewichtige boeken verschenen, waar het woord ‘lekker’ – toch de essentie van eten en drinken – niet eens in voorkomt. En dan moet ik plotseling weer denken aan een etentje waar ik ooit in Frankrijk bij mocht aanschuiven.

We kregen daar als grand dejeuner eenvoudige, maar goed klaargemaakte kost voorgeschoteld. Een heerlijke, smaakvolle stoofschotel met aardappelen uit de oven, geflankeerd door knapperig brood. En door etiketloze literflessen rode wijn. Eén van mijn tafelgenoten staat voor altijd in mijn netvlies gegraveerd: een wel zeer goeddoorvoede, boerse man, met een groot servet in zijn kraag. Keer op keer schepte hij zijn bord vol om dit vervolgens luid smakkend en knorrend van genoegen leeg te lepelen. Elke hap spoelde hij weg met een grote slok van de eerlijke wijn, nadat hij steevast zijn besmeurde, gulzige mond schoon had geveegd met zijn servet, dat na verloop van tijd steeds meer gelijkenis ging vertonen met een vroeg impressionistisch schilderij.

Nog nooit heb ik iemand in zo’n korte tijd zijn glas zo vaak zien bijvullen. Een laag, groot en wijduitlopend Duralex-glas, keer op keer tot aan de rand gevuld. Dat is pas Bourgondisch! Dat is pas genieten!

En heel wat anders dan met je zuinige mondje aan een voor-een-specifiek-druivenrasje-gemaakt-glas nippen. Met half toegeknepen, uiterst serieuze oogjes wikken en wegen of er wel sprake is van een optimale wijn/spijs-combinatie. Daarbij alert-blijvend of de Trimboslimiet van twee glaasjes per dag niet overschreden wordt.

Die gepaste, berekenende matigheid verraadt je afkomst uit een land waar je, als je gewoon doet, al gek genoeg doet. We staan met z’n allen op een culinair kruispunt. Wat gaan we doen? Gaan we los en onbekommerd genieten? Of blijven we sporadisch, pretentieus nippen en onszelf verder vooral kastijden met in Maggi verzopen instant-aardappelpuree, voorzien van een louterend glas halfvolle melk?

Mogelijk is een kleine, keurige inhaalslag al gewonnen, maar mijn gevoel zegt dat de strijd om het land van Zeeuws Meisje nog lang niet gewonnen is.