De laatste fles Chateau Margaux

We schrijven 24 september 1900. De afgelopen zomer was prachtig en nog steeds schijnt de zon overvloedig. Dit oogstjaar belooft nog beter te worden dan het jaar ervoor en dat wil wat zeggen. De druiven hebben een optimale staat van rijpheid bereikt en de wijnranken van Château Margaux zwichten onder de trossen. Ook qua opbrengst belooft dit een monumentaal jaar te worden. De plukkers gaan aan de slag; mand voor mand wordt de oogst binnengehaald.

Een aantal jaren later komt Château Margaux 1900 op de markt. Genoeg kopers komen af op de reputatie van de wijn en het fenomenale oogstjaar. Eén ervan is een gepensioneerde notaris, Henri Bruno de Coincy. Hij maakte als jongenman al de toekenning van de classificatie ‘Premier Grand Cru Classé’ van het Château mee en is een groot liefhebber. Voor 25 Franse Francs per fles bemachtigt hij tien kisten van de wijn. Voor het nageslacht; de wijn zal immers pas over tientallen jaren op dronk zijn.

Het is 21 februari 1916. Legerofficier Hervé Bruno de Coincy, kleinzoon van Henri, is bij de heldhaftige verdediging van het Bois des Caures, tijdens de slag bij Verdun, dodelijk gewond geraakt. Getroffen door een scherf van één van de 80.000 granaten die de Duitsers die dag afvuurden op het bos, met een oppervlakte van minder dan één vierkante kilometer. Hij sterft en laat als onderdeel van de erfenis één kist Château Margaux 1900 na aan zijn enige dochter, Náthalie.

Jaren later, de wijn is inmiddels op dronk, breekt Náthalie thuis in Parijs de kist aan, ter gelegenheid van haar veertigste verjaardag. Ook zij is geboren in 1900. Ze viert een besloten feestje, bij kaarslicht, in de wijnkelder. Voor de veiligheid, omdat de stad de afgelopen week vaker werd gebombardeerd. Net voordat haar echtgenoot de laatste fles Margaux wil ontkurken, wordt de feestvreugde ruw verstoord door Duitse soldaten die de lichtstad kort daarvoor innamen en ongenodigd afkomen op de reputatie van de bewoners. Zij laten iedereen ongemoeid, maar plunderen wel de wijnkelder. Vooral de laatste ongeschonden fles Château Margaux 1900 baart opzien. ‘Een mooi gebaar richting de Führer’, mompelt een ambitieuze officier die de fles schielijk onder zijn hoede neemt.

Op 4 mei 1945 trekt het 21e Amerikaanse legerkorps Berchtesgaden binnen. De uit de Champagne afkomstige Bernard de Nonancourt krijgt, vanwege zijn geografische afkomst, de opdracht de wijnkelder van het Adelaarsnest te inventariseren. Dit levert de mooiste wijnen op, uit de grootste jaren. Weer trekt vooral die enkele fles Chateau Margaux 1900 de aandacht. De fles verdwijnt vervolgens spoorloos; Bernard blijft volhouden van niets te weten.

Meer dan een halve eeuw later duikt de fles op bij veilinghuis Christie’s in Singapore. De fles gaat van de hand voor S$ 10,000, omgerekend zo’n € 5.000. Een wijnkoper uit Hong Kong is de nieuwe eigenaar. Hij verkoopt de fles een paar jaar later, met een gezonde winstmarge, door aan een vastgoedmagnaat.

De puissant rijke zakenman heeft dé finale bestemming in petto voor de grote wijn: de millennium-jaarwisseling. Te midden van zakenvrienden laat hij de honderdjarige in een ijsemmer aanrukken en ontkurken in het spaarzame licht van een karaokelounge in de uitgaansbuurt Tsim Sha Tsui. De ijsemmer herbergt echter nog een legendarische grootheid: Chateau d’Yquem 1900.

De longdrinkglazen staan klaar; 50/50 moet het worden. De serveerster schenkt eerst de rode wijn in, om de glazen vervolgens bijna af te vullen met de witte dessertwijn. Nog wat ijsblokjes erbij en…: Yam Seng! Bottoms up!