Franse rosé

Of dat in de wijn ook zo werkt? Hm. De smaak van Premiers Cru’s, Cortons Charlemagnes en Sassicaia’s valt niet in beeld te brengen. Gelikte foto’s doen niks. Van nul tot honderd in een paar seconden? Is er niet. Het blijft droogzwemmen. Maar u een klein beetje verleiden met iets echt lekkers ga ik toch proberen. Met een klinkende rosé uit Frankrijk, dit keer. De zomer is toch al idioot vroeg begonnen. Een klinkende rosé, zei ik, en wel eentje die een tientje de fles kost. Voor velen een streefniveau. Of misschien iets waar u helemaal niet naar streeft. Een tientje voor een fles rosé? Ik ben niet gek, zegt u dan.

Nee. Ik ook niet. Deze Domaine du Pas de l’Escalette 2010 is het gewoon waard. ‘Ze Rozé’ staat er op het etiket. Dat moet je op zijn Frans-Engels uitspreken en dan is het grappig. Bleek zalmkleurig, indringend fris, elegant. Een rosé voor gevorderde rosédrinkers die de zuurstokroze, naar perendrups smakende strandrozeetjes voorbij zijn. Stoere druiven zitten erin, carignan, cinsault, grenache, geteelt op onhandig steile plekjes tegen de randen van het Plateau de Larzac, u weet wel, daar waar de autoroute uit het noorden plotsklaps naar beneden kukelt, zo de Languedoc in. Het ene moment nog zit in je in de schrale miezer van de hoogvlakte, het andere zagen de cicaden in de pijnbomen de mediterrane stilte aan flarden. Daar heen gaan is al een streefniveau. Tot die tijd drink ik de daar gemaakte rosé. Ze Rosé (Vojacek.nl 9,95 euro).