Galgenwijn voor het Einde der Tijden (1)

Zoals u weet vergaat de wereld zo tussen Sint en Kerst aanstaande. Dat hebben de Maya’s (of de Inca’s, die twee haal ik altijd door elkaar) uitgerekend, en aangezien die behalve in mensenoffers en aardappels poten ook heel goed waren in klokkijken, is het waar.
Als u het nog niet wist, is het natuurlijk even schrikken, maar u moet maar bedenken dat het ook wel bijzonder is. Zoiets maak je niet vaak mee. En: u hoeft niet, zoals diverse lieden al doen, een roeibootje met noodrantsoen te kopen, of te vertrekken naar een gehucht in Zuid-Frankrijk waar mensen wachten op een vliegende schotel die ze komt redden, want het is niet zo’n Hollywoodramp met tsunami’s en aardbevingen.

Het is letterlijk het Einde der Tijden.

Geen zoete wijn
De Kosmische Klok van de Maya’s tikt ergens eind december de laatste seconden weg, en dan houdt alles op. Alles. Het ganse universum verdwijnt in het niks als een doorgeprikte zeepbel. Geen ordinaire knal, geen spectaculaire explosie, gewoon, ‘plop’, en er is niets meer. Nou ja, nog een oneindige hoeveelheid parallelle universa, maar wij zijn weg, alsof we er nooit zijn geweest.
Bij De Wereld Draait Door vertelde de hoofdredacteur van de Nieuwe Rotterdamse Courant dat we voor het zover was allemaal toch eens Yquem moesten proeven. Nu ga ik dat niet doen, want ik heb me laten vertellen dat dat een zoete wijn is, en ik geef niet zo om zoet, maar verder is het een goed idee.

Dom Pérignon
Dus nu loop ik al een paar dagen te mijmeren: welke wijn zou ik nog eens willen drinken, voor Alles Afloopt?
Moeilijk kiezen. Want er is zovéel wijn. Er is zelfs alle wijn. Zo tegen de Sluitingstijd van het Al raakt de Wereldwekker namelijk wat van slag, en kunnen we ook wijnen uit het verleden proeven. Een rondje van de Zaak. De eerste wijn die ooit gemaakt is, de echte Falerniër waar Plinius en Pretonius over vertellen, de Haut-Brion die Pepys proefde, met een smaak zoals hij nog nooit eerder had geproefd, de champagne van Dom Pérignon, de achttiende- en negentiende eeuwse rode bourgognes met veel pinot blanc en pinot gris tussen de pinot noir, pre-phylloxerawijnen, de bandol die Lucien Peyraud van z’n schoonvader kreeg en waardoor hij besloot bandol z’n roem weer terug te geven, de beaujolais zonder zwavel van Jules Chauvet…

Puur-natuur-wijn
Maar als ik dat allemaal heb geproefd, en meer, moet ik op 21 december kiezen voor een echt allerlaatste fles. Het wordt een wijn waarvan ik heel veel heb genoten, en die nu niet meer bestaat. Ik aarzel tussen de ruige cinsaut 1994 van Aupilhac, de touraine gamays van Charles Guerbois uit de jaren negentig (dat die man opgehouden is met wijnmaken!), de morgon 1991 van Marcel Lapierre, de eerste puurnatuurwijn die ik proefde, chambertin-clos de bèze 1997 van Prieuré-Roch, door mij persoonlijk geoogst en gepigeaged.

Wijn essentie
Maar ik denk dat het de beaujolais nouveau van Lapierre uit begin jaren negentig wordt. Troebel, iets groen, verleidelijk, ondeugend. De oervorm, de essentie van wijn.

Proost.
En wat kiest u?

Klik hier voor de 100 meest opwindende wijnen van By the Grape >>