Gek van sherry

Ik heb ooit tijdens een vakantie in Barcelona van mijn geliefde een prachtig paar handschoenen gekregen. We gingen ervoor naar zo’n
ouderwets winkeltje, met een houten toonbank waarop een roodfluwelen kussen lag. Daarop moest ik mijn elleboog zetten, met mijn hand recht omhoog. De verkoper schoof de ene na de andere handschoen om mijn hand tot hij precies de goede maat had. De keus viel op een paar amberkleurige, handgemaakte handschoenen van heel dun leer.

Aan die handschoenen moet ik vaak denken als ik amontillado drink. Ze hebben zo’n beetje dezelfde kleur, vormen dezelfde combinatie van
vakmanschap en elegantie en zijn altijd goed voor een glimlach.

Afgelopen najaar dronk ik in Jerez de Amontillado Napoleon van Bodegas Hidalgo (een VORS, wat wil zeggen dat de wijnen waaruit deze sherry gemengd is minstens dertig jaar oud zijn). Alleen die geur al: een uitgesproken, complexe mix van hazelnoot, rook, koffie en karamel. En de smaak: heel droog, zacht, ultraverfijnd, elegant, met een perfecte balans. Een wijn waarbij je automatisch je ogen dichtdoet om geen enkele nuance te missen. Alsof je je ziel rechtstreeks voedt. Bijna alsof die mooie handschoenen van mij vloeibaar geworden zijn. Maar als ik dat zeg, denkt de buurman zéker dat ik gek geworden ben...