Gekoelde rode wijn

Met het zonnetje op mijn balkon, en een zojuist in elkaar geïmproviseerde portie Champignons Dordogne met eigengemaakte Provençaalse aardappeltjes achter de kiezen, gaan mijn gedachten uit naar die lange zomeravonden! Wanneer de zon maar niet onder lijkt te gaan, de tapas zelfs tot na middernacht besteld worden, een dansje gemaakt wordt -liefst met het glas nog nonchalant in de hand- en alle taboes doorbroken kunnen worden. En in het kader van wijntaboes wil ik graag een pleidooi houden voor het gekoeld drinken van rode wijn! Ik weet dat ik niet de enige ben die al met deze overtuiging rondloopt, maar het wordt tijd dat het grote publiek nu (eindelijk!) eens kennis gaat maken met het genot van een flesje rouge, rosso of ruby in de koeler. Er zijn zelfs al fundamentalisten die zeggen dat het in de ijsemmer mag, wellicht dat dit een stap te ver is. Rome is niet gebouwd in één dag.

Wat is dan wel verstandig om mee te beginnen? Een voorzichtige 12 tot 14 graden is een mooie opstap naar meer (of juist minder, zo je wil). De schenktemperatuur van een mooie weelderige droge witte dus eigenlijk. Op deze temperatuur geeft rode wijn, mits van een geschikte druif, een heerlijk verfrissend effect als bijvoorbeeld een sappige rosé, maar dan juist met net dat beetje extra pit en tannine wat de liefhebber juist zo kan waarderen! Tegelijkertijd geeft de wijn zichzelf nog niet teveel prijs; zie het als een flirt via oogcontact waarvan de eigenlijke bedoeling nog niet helemaal duidelijk is… Door deze ‘camouflage’ hakt het (vaak toch iets hogere) alcoholpercentage er niet zo in. De zomerzon maakt je immers al rozig genoeg.

Natuurlijk komt niet elke rode wijn in aanmerking om zomaar in de koelkast te leggen of om op het terras te consumeren. Vooral druivensoorten spelen hier (en wanneer niet?) een belangrijke rol. Zéér geschikt zijn natuurlijk jonge, fruitige wijnen, met zachte tannines en soms een klein zoetje. Denk daarbij aan Gamay (Loire, Beaujolais), Tempranillo (liever Spaans dan nieuwe wereld i.v.m. de wat lagere alcoholpercentages), Nero d’Avola (Sicilië) of lichtvoetige Pinot Noir (door heel Europa met vele benamingen te vinden). Voor de liefhebbers van mousserend is er trouwens een heel leuk alternatief: Brachetto d’Acqui uit de Piemonte in Noord-Italië: even zoeken op internet levert al gauw wat Nederlandse importeurs op. Eigenlijk alleen als zoete variant, maar dat mag de pret niet drukken. 
Wat dan te vermijden? In ieder geval alle wijnen met teveel houtrijping! En daarvan kunnen een paar maandjes al volstaan om de hele nuance van rode wijn als verfrissing, om zeep te helpen. Etiketten met Wooded, Crianza of Reserva zijn uiteraard uit den boze. Het overheerst teveel de subtiliteit die ook rode wijn kan hebben bij lage temperaturen.

Maar het belangrijkste devies is: uitproberen en proeven! Als het echt te weinig smaakt heeft, kan je de wijn altijd nog wat op temperatuur laten komen. Voor die laatste paar storende tannines gieten we de fles gewoon even over in een karaf (want zuurstof+jonge wijn voorkomt venijn!) Het is echt de moeite waard: levert gewoon een verkoelende drank met een bite op. Drink het zomaar, of bij een lekker stukje gegrilde tonijn. Waarom zoeken naar die ene rosé uit duizenden die dit wellicht ook kan brengen, als de oplossing eigenlijk zo simpel is?