Giftig!

We zijn het kwijt. De kennis om zelf te beoordelen wat goed en slecht voor ons is. Vroeger kozen we zelf wat we aten. Ervaring, smaak en gevoel vertelde ons of we iets in onze mond konden stoppen. Rode zoete dingen waren vaak goed, bittere groene dingen niet. Er waren natuurlijk uitzonderingen, maar de ongelukkigen geen foute paddestoelen konden onthouden werden er vanzelf uit gefilterd. Natuurlijke selectie heet dat.

Vandaag de dag doen we daar niet meer aan. We hoeven niet na te denken want het staat op de verpakking. Of we zien op de reclame hoe gezond iets is. Of we zien op Postbus 51 waarvan de overheid denkt dat het slecht voor ons is. Dat iedereen elkaar tegenspreekt zegt toch al voldoende over de geloofwaardigheid? "Twee waarheden kunnen elkaar niet tegenspreken," zei Galileo Galilei al. Inderdaad, vroeger. En ook al is iedereen het een keer eens, dan zijn over een paar jaar de inzichten weer veranderd. Mijn overgrootmoeder vond vet eten goed, maar toen werd al het vette eten weer slecht. Daarna werden alleen de meervoudig onverzadigde vetzuren goedgekeurd en op dit moment ligt de supermarkt vol met Omega 3. Vet. Als je luistert naar je gevoel, dan kan dat natuurlijke randje vet van die sappige entrecote toch niet slecht zijn. Dat knapperig uitgebakken reepje vol smaak, daar ga je toch niet aan dood?

Omdat ik houd van lokaal en vers voedsel had ik pas een gerecht gemaakt met sneeuw. Een perfecte bal gemaakt in chocolade-vormen en er daarna verse citroensiroop over gedaan. Die bal zuigt zich langzaam vol en vormt een granite van sterrenniveau, een mooiere structuur kun je niet wensen. Ik sloeg misschien wat door met de naam: 'Don't eat yellow snow'. Vonden mensen raar. Regen is toch zure regen? Met fijnstof enzo? Giftig! En die mensen drinken elke dag een glas 'sap' met aspartaam en cyclamaat. Dat is veilig, want dat zit in een pak. Daar word ik nou giftig van...