Huiswijn of open schenkwijn

In de geest van La Grande Bouffe, een film waarin een groep vrienden besluit zichzelf dood te eten, ging ik vorig jaar met tien wijnmaten naar het Zwarte Woud voor een bloedvatenstollend weekend.

Hoogtepunt was het bezoek aan het drie-Michelin-sterren-dorp Baiersbronn waar wij lunchten in Bareiss en aansluitend dineerden in Dieter Müller. Restaurants waar je na afloop door American Express wordt gebeld om te checken of je inderdaad zoveel hebt uitgegeven aan één maaltijd. Het eten was belangrijk maar wij, als wijnfreaks, besteedden meer tijd aan de wijnkaart.

Huiswijn visitekaartje?
Maar de wijnen waren akelig duur. We hadden zonder problemen het bruto nationaal product van Albanië kunnen besteden (na drie minuten ben ik gestopt met het tellen van het aantal nullen in de prijs van de Pétrus 1961). Aangezien we de kwaliteit van de wijnkaart ook afmaten aan de kwaliteit van de huiswijn, vroegen we naar de wijnen van het huis. Maar huiswijnen had men evenwel niet. Wél: open schenkwijnen.

Afgestemd op het menu
Dat zijn seizoensgebonden wijnen die afgestemd zijn op de menu’s of gerechten van de keuken en die te allen tijde per glas kunnen worden besteld. Het geeft zowel gast als restaurant meer mogelijkheden. Restaurants hebben vaak één collectie voor de zomer, en eentje voor de winter. In de zomer zou bijvoorbeeld een Duitse riesling geserveerd kunnen worden vanwege zijn frisse stijl, in de winter zou die vervangen kunnen worden door een weissburgunder. Nog steeds Duits, maar zachter, warmer, ronder.