Kennismaking met chardonnay

Mijn eerste kennismaking - ik schrijf 1986 - met chardonnay was gewelddadig en semi-ontmoedigend. In een in die tijd gastronomisch restaurant werd Groots en Meeslepend door een iets te zelfverzekerde, in onberispelijk kostuum gestoken oberkelner, onmiskenbaar blakend van kennis, een fles chardonnay gepresenteerd.

Gedoemde fles
We hadden zesgangen suprisemenu besteld. Deze fles was gedoemd om al bij de eerste gang tot aan de bodem toe leeggedronken te worden. De bodem van onze gemoedstoestand dan. Het was een hippe 'Cool Climate Area' chardonnay. Weliswaar van een iets te Nederlands klinkende Zuid- Afrikaanse producent, maar dat gaf toch een vertrouwd gevoel.

Stijf van geur
Deze chardonnay stond stijf van het vermoeden van geur, vanille, hout, tropisch fruit en uiteraard ook van diverse zwemen bloesem, acacia, vers fruit en wat dies meer zij. Over druiven werd echter niet gerept, ook al had ik toch net die cursus wijn en spijs met goed gevolg afgerond. Dus deze aanbeveling van chardonnay werd een regelrechte aanslag op de papillen.

Excuustruus van druiven
De zoetgevooisde gebottelde excuustruus van druiven en het volledig daarbij passend pateetje van kwartel met zijn vijgenconfit en rosé pepers waren een ware aanslag op de nog onwennige papillen. We waren volledig overdonderd door het teveel van alles. Vooral de enorme hoeveelheid suiker deed ons het vooruitzicht van nog vijf gangen van deze culiterror met vrezen aanzien. Gelukkig kwam er drie jaar later een unwooded chardonnay uit, maar we stapten die avond maar snel op het rood over.