Knallend zoet

Wat is de ideale oliebollenwijn? Kellergeister? Nee, zover hoeven we niet te gaan. Er zijn ook vreselijk goede bruiswijnen met echt zoet aan boord. Asti bijvoorbeeld. En dan bedoel ik niet Moscato d’Asti (fantastisch, maar die parelt in plaats van dat hij bruist) maar die andere, in een echte sterke fles. Vroeger heette hij Asti Spumante, maar iemand bedacht dat dat niet meer hoefde. Gewoon Asti moest genoeg zijn.

Moscato d’Asti is een bescheiden successtory geworden. Vandaar dat je hem overal vindt, van slijters tot supermarkten. Voor de Asti (Spumante) moet je naar Italiaanse winkels. Nou, dan kom je daar ook weer eens.

Er wordt door wijnliefhebbers erg neergekeken op zoete wijn. Tenzij het poepdure Sauternes is natuurlijk. Jammer hoor. En onterecht. Moet je eens kijken wat iedereen op een feest nou eigenlijk lekkerder vindt, een glas strakdroge bubbels of iets genereus, iets weelderigs, iets troostends. Zoet ja.

Trek met oudejaar een fles Clairette de Die Tradition open, proef en wees eerlijk: is dat lekker of niet? De Nieuwe Band heeft er eentje, fantastisch muskatig, met vleugen rozen en tropisch fruit, en nog biologisch ook (natuurvoedingswinkels, € 12,75). Wie het hogerop zoekt, neemt een champagne demi-sec (niks secs aan), zoals de Moët & Chandon Nectar Impérial (vanaf € 35, o.a. bij AH Wijndomein). Rijk, echt champagne met die kenmerkend diepe geur, boter, toast.

Nog even: op mijn eigen site heb ik een klaterende introductie geschreven over mousserende wijnen. Met nog meer aanraders natuurlijk, waaronder, goed, goed, veel droge.