Lekker buiten genieten van wijn en spijs; hoe on-Hollands ...

Zomaar een zomeravond. Ik rij van Den Haag naar het midden van het land. Daar is het gemiddeld zo’n vijf graden warmer en nadat ik uit mn koele auto stap, overvalt me een warme deken. Ik stel voor om buiten in de tuin te eten. Buiten eten…!? Hoe on-Hollands... Mijn partner kijkt naar de dreigende lucht en constateert dat het vermoedelijk gaat regenen. “Nou, dan gaan we toch snel weer naar binnen als het zover is!”, is mijn reactie. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben heerlijk zomers gekookt (pasta met gamba’s en citroen-roomsaus) en er een lekkere Italiaanse witte wijn bij opengetrokken (2009 IGT Bianco Veronese, “L’Intruso” van Buglioni van 100% garganega). En we hebben uiteindelijk tot middernacht in de tuin gezeten en gebabbeld onder het genot van pasta en wijn, espresso en een after-dinner glaasje Grüner Veltliner (mijn huidige zomerfavoriet).

Buitenmensen?
Wat is dat toch met Nederlanders, vroeg ik me tijdens het diner af. Nederlanders zijn geen buitenmensen. Het klimaat is er niet naar. De volksaard is er niet naar. Buiten eten…? Dat zit helemaal niet in onze cultuur. Dat deden mensen ‘vroegâh’ niet, en dat doen ze nu nog steeds niet. Ook niet als het weer er wèl naar is. Alleen barbeknoeien doen ‘we’ buiten; soms compleet met bij de Blokker gekochte partytent “omdat het wel eens zou kunnen gaan regenen”.

Picknick
Onze eerste gezamenlijke aanschaf was een jaar geleden. We kochten … een picknickset! De meeste van onze vrienden en kennissen vonden dat maar vreemd. “Wat moet je nou met een picknickset!?”, riepen ze. Nou, picknicken misschien…? Als je op ‘onze leeftijd’ twee huishoudens combineert, dan heb je de meeste dingen wel. Je gaat dus echt leuke dingen samen kopen. En dus kochten we een picknickset. Voor zwoele zomeravonden in het park. Of voor een zondagse brunch buiten. Of voor een aangenaam ontbijtje op het strand. Lekker buiten genieten van wijn & spijs.

C-factor
Komt het door onze Calvinistische achtergrond dat we niet buiten eten? En dat we nauwelijks (durven te) genieten van eten? Nederlanders hebben een hoge C-factor. Soberheid troef. Hard werken en doe maar gewoon… Stampot, gehaktbal, aardappels, bonen. En eten deed je vroeger in Nederland ergens tussen vijf en zes uur ’s avonds. Lekker vroeg, “want dan heb je nog de hele avond”. Eh…voor wat dan? Rondhangen voor de buis?

Mond houden en dooreten…
Mij werd vroeger tijdens het eten altijd gezegd: “Mond houden en dooreten!” Eten was voor Nederlanders een serieuze aangelegenheid, meer levensnoodzaak dan vermaak. Je schuift het naar binnen, zwijgend. En als het op is, ga je snel weer van tafel. Ik heb dat nooit zo goed begrepen! Voor mij is eten een sociale – en leuke! – gebeurtenis. Het is dè plek waar je elkaar ontmoet. Dè plek waar je elkaar dingen vertelt. Waar je met elkaar communiceert.

Lange tafels…
Zuidelijke landen doen dat beter. Daar lunch je ’s middags uitgebreid. Daar zit je ’s avonds in de tuin, op de veranda of op een terrasje; aan lange tafels te eten en babbelen met vrienden en familie. Tuurlijk, dat is een wat geromantiseerd beeld. Maar eten heeft daar een veel centralere functie in het dagelijkse leven dan in de Noordelijke contreien. Tapas zou ook nooit in Nederland uitgevonden kunnen zijn. Tapas is te omslachtig voor de (ontbrekende) Nederlandse eetcultuur. Het duurt bovendien te lang.

Ik pleit deze zomer voor een mediterrane invloed. Dus met z’n allen naar buiten en lang tafelen! Geniet van “La Dolce Vita”, lekkere hapjes, lekkere wijnen en vooral van goed gezelschap!

Buon appetito! Salute! ¡Salud! Santé!