Maandagochtendwijn

Maandagochtend, het weekeinde zit er op. Op het aanrecht staan smoezelige glazen met verdroogde restjes wijn onderin. De lege flessen staan treurig in het speciaal daarvoor bestemde kratje hun roemloze uittocht naar de glasbak af te wachten.

Het ontbijt bestaat uit brood dat op zaterdagochtend, toen het leven nog goed was, vers was. Inmiddels is het muffig en taai. Het beleg van vleeswaren is verdroogd, de kaasschaaf nadert inmiddels de plastic coating van de Zaanlander.

De slechtste dag van de week dient zich in de regel in alle hevigheid aan, maar gelukkig lag dat een maandag onlangs wel anders. De werkweek begon met een lunch van bijna vier uur in Restaurant Seinpost in Scheveningen, op uitnodiging van Barsac Sauternes Cru Classés 1855 en Wijnkoperij de Gouden Ton.

De achterliggende idee was om de prachtige, liquoreuze wijn uit het kleine gebied uit een bepaald keurslijf te halen tijdens een bijzonder wijn-spijs evenement voor vijftig wijnafficionados.

De pret begon bij binnenkomst, met een glas Champagne voor iedereen. Net voor onze eerste slok kijk ik vluchtig op mijn horloge. Helaas is het net drie minuten óver twaalf. Graag had ik later kunnen vertellen dat ik niet de enige ben die de maandagochtenddip met bubbels het hoofd biedt.

Eenmaal aan tafel bekijk ik de menukaart. Aan de linkerkant een opsomming van tien Barsac Sauternes-wijnen, aan de rechterkant geen foie gras, blauwe kazen of zoete toetjes. Wel tien gerechtjes met onder andere de volgende ingrediënten: sardine, tarbot, rode biet, Thai curry, Iberisch varken en lamsschouder. Geen zaken waar je normaalgesproken thuis mee wegkomt als er een fles dessertwijn in de ijsemmer staat te wachten.

Eén combinatie kwam wel heel erg in de buurt van mijn meest perverse culinaire fantasie: belegen vintage Port met verse oesters. Het ging hier om een gekoelde Clos Haut-Peyraguey 1999 met lauwwarme Zeeuwse oesters met zeewiermarinade, gezouten caramel en ansjovis… Ik telde tot tien, haalde diep adem, vorkte de oester met daarop het flinterdunne reepje ansjovis naar binnen, kauwde en spoelde het weg met een slok botrytiswijn. Ik verwachtte dat mijn smaakpapillen uit protest meteen naar iemand anders’ mond zouden verhuizen, maar dit viel reuze mee. Van echte chemie was weliswaar geen sprake, maar het botste toch ook weer niet.

De rest van de combinaties werkte beter tot veel beter, vooral doordat de gerechten ingrediënten bevatten die als katalysator fungeerden. Het zoet van mangochutney zorgde er bijvoorbeeld voor dat Sauternes ineens wel heel goed uitpakt bij mosselen en zeeduivel.

Al met al was het evenement in de Seinpost een mooi staaltje van ‘out of the box’-denken, waarbij creativiteit hand in hand ging met durf. Hierdoor gesterkt nodig ik dan ook iedereen uit om de komende maandag op te vrolijken met een fles Sauternes, gecombineerd met iets Liefst rond tien ‘s ochtends, want dan zijn de smaakpapillen het best in staat om smaakervaringen te beoordelen.