Margaux, biecht aan mijn Cardioloog!

Het heeft even geduurd. Tussen mijn vijfde en zesde column zit een aantal maanden waarover ik het stilzwijgen nu verbreek. Mijn diëtiste had ik in een eerder stadium al ontslagen, omdat ze onvoldoende resultaten met me bereikte. Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ook mijn cardioloog geen wijnliefhebber kan zijn. In plaats van de gezonde twee glazen rood per dag voor te schrijven, voelde hij meer voor vier alcoholvrije dagen per week! Natuurlijk ben je in het begin geschrokken en maakte je  er maar meteen zeven alcoholvrije dagen van.

Dan sla je echter aan het rekenen: zes wijnproefgroepen per maand, soms een wijnopleiding, assortimentsproeverijen van inmiddels goed bevriende wijnhandelaren, proefpanels, incidenteel georganiseerde kleinere proeverijen van de kascommissie van het wijngilde en natuurlijk de spontane sessies met mijn wijnkompanen. Deze zomervakantie dus maar geen bezoek aan wijnboeren, want inmiddels bestaat de voorraad uit vele honderden flessen. Zeg maar gekocht in de pre-periode, die bedoeld waren voor regulier gebruik, maar waarvan de levensduur met tien jaar opgerekt moet worden. En dan natuurlijk de vraag of het nog zinvol is om in te stappen in de voorkoop Bordeaux 2009.

Tagonius Tinto Roble met asperges
Nu ik toch open ben over mijn gedrag, doe ik meteen ook maar verslag van mijn zonden in de tussenliggende periode. Ronduit verrassend was de gekoelde Tagonius Tinto Roble (rood), een Spaanse wijn met 90 parkerpunten, gecombineerd met asperges! Hulde aan Upstairs te Voorschoten.

Plezier van oude wijnen
In klein gezelschap maakte ik het Rousseau-avontuur in de Librije mee. Een meegebrachte oude fles buiten de reguliere proeverij inspireerde me tot het doorgaan met een van mijn oude gewoontes: het kopen van oude flessen wijn bij opruimingen en uitverkopen. Zo kon het dan ook gebeuren dat ik tijdens de verticale proeverij van veertien topjaren Margaux een extra fles in kon brengen: een Cantenac-Margaux uit 1945. Voor een beduidend lager bedrag gekocht, zeker als je het vergelijkt met de goedkoopste Margaux van de proeverij. Maar in vergelijking met enkele andere zeer oude flessen die ter plekke met veel egards werden opengemaakt, een verrassende wijn, met zelfs nog kracht en fruit.

Wat heb ik hier nu van geleerd? Sociaal contact heb ik nodig voor mijn herstel. Zonder een passie heb je geen cardioloog nodig. Vermoedelijk wordt het toch lastig om optimaal te profiteren van Bordeaux 2009 en bij gebrek aan nazaten is het ook zonde om ze aan goede doelen over te maken. Maar het plezier van oude wijnen die nu al te vinden zijn in kelderrestanten die sommige wijnhandelaren (Eduard Mol, Noordman) te koop aan bieden is onmetelijk, zeker als je ze kunt delen met je wijnvrienden.