Mijn wijnmoment

Ik heb er al eens aan gerefereerd: ik heb af en toe een bepaalde, in sommige kringen niet geaccepteerde, gewoonte om op (vanuit hun perceptie) de meest bizarre momenten dorst en lekkere trek te hebben.

 

Wijn

Nu is een glaasje water op z’n tijd erg verfrissend, het drinken van melk een ongezond, idioot gepropageerd verschijnsel van de grote melkfabrieken (om de met krachtvoer opgefokte turbokoeien maar te laten produceren, ten koste van de mens, en maar zeuren dat er zoveel calcium in zit; en de meeste, de uit concentraat gefabriceerde, koelverse frisdranken of sappen smaken vooral naar een smoothy achtig bananengoedje, daar krijg ik spontaan een darmperforatie van…), maar goed, dan wijn:

 

Chardonnay en rood

Daar schijn je vooral een heus momentum voor nodig te hebben; en ik heb dat vaak; nou ja vaak, wel regelmatig, bijvoorbeeld: OM NIET, gewoon, uit een opwelling, zin in Chardonnay, (nee niet dat poppetje, een echte, met een klein beetje ondeugend hout, wel fris en toch uitdagend) of een kloek glaasje rood, zo aan het einde van de theetijd tegen de klok van half vijf: doen we nog wat, of praten we even bij, even een resumé van de dag, zo’n soort wijnmoment, daar hou ik van, en met mij (een natuurlijk hedendaagse selectie) meer mensen.

 

In ons geliefde België werkte ik een tijd geleden in een restaurant (Jezus, dat is al bijna twintig jaar geleden, excuses) en daar kwam je op weg naar je werk omstreeks 7 uur in de ochtend (ik was de stagiere die zo nodig wilde leren) de postbode tegen die om die tijd ZIJN moment had!

 

Kijk, en ineens heeft het leven je in zijn greep, een moment voor jezelf, of liever... samen zo’n  moment.