Nederlandse wijn: lekker lokaal, maar niet echt blits

Waar de Belgen het jaar rond iedere dag wel een ander bier aan de dis kunnen hebben, zijn wij hard op weg om die ambitie op het gebied van wijn te verwezenlijken.

Geografische grenzen
De wijngrenzen zijn volgens mij, ook in Nederland, geografisch bepaald. En daar moet je niet aan tornen, lijkt me. Maar dankzij global warming wordt het hier steeds warmer en natter. Druiven zijn op slinkse wijze geënt en ze rijpen steeds vroeger. En dan kun je erop wachten tot er, dankzij een goedgevulde subsidiepot, een kaalslag en pootdrift de kop opsteekt die zijn weerga niet kent.

Reiger of wijn
Voorheen was een waterige akker of griend alleen goed genoeg voor een verdwaalde reiger of eend, heden ten dage worden ze nietsontziend volgeplant met vitis vinifera. Nederlandse wijn is dan wel lekker en lokaal, en voor een tientje kun je al een flesje bemachtigen. Maar op een enkele uitzondering na, kun je er niet echt de blits mee maken.

Clowneske verpakking
Ik ben dol op lekkere lokale producten, druipend van hoogwaardige ambachten. Meestal zijn die producten clownesk verpakt en behangen met labels, zegels en authenticiteitsbetuigingen van de plaatselijke burgervader. Maar met wijn overschrijd je in mijn ogen de grenzen. Jaren geleden was Limburg het uiterste puntje waar nog wijnbouw mogelijk was. Nu zijn we niet ver meer van de slogan 'Er gaat geen wijn boven Groningen'.