NIEUWE BEAUJOLAIS, OUDE LIEFDE

Hoe het verder moet met de wereld weet niemand, maar gelukkig is het ondanks alles zomaar weer de derde donderdag van november, en gratis ook nog, voor iedereen, met de nieuwe beaujolais, waarna we precies weten hoe het zou moeten, al zijn we dat bij het ochtendgloren helaas vergeten. Maar dat maakt niet uit, want ook dan is er weer nieuwe beaujolais, zodat we het weer weten, anders, en nog beter. 
Dat gelooft u natuurlijk niet, want de beaujolais die u kent schuurt de maagwand en riekt naar wijlen kindervriend Jamin, of is voornamelijk geschikt om kalknagels te marineren, danwel mag u van uw fatsoen hoe dan ook niet eens weten dat dat bestaat, beaujolais. En aan wie het wel gelooft hebben we ook niks, want die zijn al dagen dronken, want zo lekker is dat, nieuwe beaujolais.  

Tenminste… heerlijk die van Vissoux (www.vinoblesse.nl), geen kwaad woord, maar zo lekker als die van Lapierre ooit, nee. 
Vin de table, heette die, en ik weet nog als de dag van gister dat ik ‘s ochtends in de vroegte, rond de tijd van de morgensherry, langs kwam bij de importeur, die al duchtig aan het doorproeven was, en dat ik na even proeven dacht, kom, ik help ‘m een glas, of een fles, en daar om vijf uur, rond de tijd van zullen we eens iets opentrekken, nog zat, en volstrekt niet zat was, slechts louter gelukzalig met die nouveau die het glas uitzweefde zo licht en zalig, dat je snel drinken moest, anders was de beaujolais in de hemel en jij nog hier. Of zo, maar nu was het toch tijd om te kijken waar huiswaarts was, na, nou, waarom niet, nog éen glas. Of fles
Geen idee waar het met de wereld naar toe gaat. Maar terug naar de jaren negentig, naar die eerste oogsten vin de table nouveau van Lapierre, dat zou wat zijn. Heb je geen toekomst en verleden meer nodig. Louter nu. Eeuwig gelukzalig.