Paco & Lola & ik

Soms als ik mijn cv bijwerk valt mijn oog ineens op dat woord: vinoloog. Want zo mag ik mezelf namelijk ook noemen: vinoloog. Dat kwam zo. In 2005 deed ik mee aan een wijncursus. En daar bleek ik ineens – tot mijn grote verbazing - een soort van talent te bezitten: na enkele lessen had ik het kunstje door en kon ik bij een willekeurig glas wijn roepen: 'Een Merlot uit Chili! Uit 2001!' Of: 'Een Sauvignon Blanc uit Nieuw-Zeeland!' (En dat kan – haha - iedereen natuurlijk, maar bij mij klopte het dan ook nog. Meestal.)

Dus toen zei de cursusleider: “Daar moet je wat mee doen! Jij moet naar de Wijnacademie!” “De wát?” zei ik. Maar inderdaad: de Wijnacademie. Die bestaat. En omdat ik toevallig dat jaar niet zoveel omhanden had, dacht ik: laat ik eens gek doen. Talenten moet je immers nooit verspillen. Een jaar lang reisde ik elke twee weken op maandag naar Maarn, om dieper ingewijd te worden in de wondere wereld die wijn heet. En ik moet zeggen: ik heb me er prima vermaakt. (Duh! Om 10 uur ’s morgens al aan de wijn!) Hoewel ik er ook een beetje een vreemde eend in de bijt was. Omdat ik bijvoorbeeld tijdens de lessen op de vraag: 'Wat zijn uw bevindingen over deze wijn?' stug dingen bleef antwoorden als: 'Nou, lekker hoor.' En dat mocht niet. Want op de Wijnacademie is het woord ‘lekker’ verboden. De wijnen moesten objectief beoordeeld worden. Dus een wijn was strak of soepel, modern of klassiek gevinifieerd, typisch of a-typisch, fruitig, animaal of mineralig. E-ven-tu-eel kon een wijn nog mooi genoemd worden, maar nooit: ‘lekker’. En ik begreep dat natuurlijk wel, maar ik vond het stiekem allemaal een beetje overdreven; om zo zwaarwichtig te doen over wijn! Over iets dat gemaakt wordt om te drinken! Om van te genieten!

Dat ik me met die houding niet bijster populair maakte moge duidelijk zijn, maar ondertussen was ik wel een van de beste 'studenten' van de lichting 2006. Ik haalde negens voor de theorie-examens en slaagde in één keer voor het proeftechnisch gedeelte. En toen was ik vinoloog. Of, voluit: Vinoloog-van-de-Wijnacademie.
En ik had grootse plannen. Ik zou als een frisse wind door wijnland gaan waaien. Ik zou cursussen gaan geven. Ik zou de mensen gaan vertellen dat je om wijn te waarderen heus niet perse, nadat je met je neus boven je glas hebt gehangen en hebt geslurpt en gegorgeld, iets interessants over bouquet en afdronk hoeft te mompelen. Dat je best mag zeggen: 'Goh, lekker. Die wijn.'

Maar het werd niet echt wat. Want de meeste mensen die zich wijnliefhebbers noemen, kwam ik achter, die wíllen dat juist: slurpen en gorgelen en over bouquet en afdronk praten. Een illusie armer haalde ik mijn schouders op, liet de wijn maar zo’n beetje voor wat ie was en ging me weer richten op tekstschrijven. Maar! Onlangs. Waren we uit eten. En gebeurde er iets waardoor ik dacht: misschien had ik toch niet zo snel op moeten geven. We dronken een albariño van Paco & Lola uit Rias Baixas, een Spaans wijngebied boven Portugal. Lékker! En wat een leuke fles! Met kekke stipjes, zelfs op de kurk! Van de website werd ik zo mogelijk nog enthousiaster: zie je wel! Wijn kan heel hip zijn! Ik was mijn tijd gewoon een paar jaar vooruit! Wat in 2006 nog niet kon, kan nu ineens wel! Wie weet ligt er toch nog een carrière voor me in het verschiet? (Misschien moet ik een boek schrijven over wijn. Met de titel: Het kan veel kekker en wijn is lekker. Of: Doe maar gewoon over wijn dan doe je al gek genoeg. Of: Lekker, ik zeg het gewoon lekker toch! Of: Paco en Lola en ik. Of: Wijn is fijn. Of: Het maakt mij niet uit, als er maar alcohol in zit. Of, of.)

Overigens: kent u de film Sideways? Gaat over wijn. En over de liefde. Met Sandra - Christina Yang - Oh. Misschien zal ik er mijn volgende column aan wijden.