Rosé d’Anjou was mijn instapwijn, de wijn waarmee ik de wondere wereld van het vergiste druivensap binnenstapte. Maar alras hoorde ik dat dat niet chic was. Zoetjes in wijn waren voor beginners en ik wilde als beginner zeker niet voor beginner aangezien worden. Dat werd dus op de kop af 34 jaar Rosé d’Anjou-loos door het wijnleven gaan. Toen, zomaar, zette ik een vraagteken. En proefde.
Rosé d’Anjou verbazingwekkend
Nou ja, u vermoedt de uitkomst al. Anders had ik er hier niet over geschreven: die Rosé d’Anjou is zo slecht nog niet! Ik proefde er een heel stel, waarvan de Rémy Pannier (Albert Heijn, € 3,99) mij het best beviel. Dat zoetje, dat is maar pieperdepiepklein. En aangezien daar een hele mand vol uiterst fris walsend bessenfruit tegenaan hangt, is dat prachtig op zijn plaats.
Met de kleur van roze rozenblaadjes fleurt zo’n wijn hele barbecuefeesten op, lekker koud naast de salades en de kip en de zalm en de worstjes, zeker als er sauzen uit flessen op tafel komen. Exotisch, dat kan hij ook aan, lekker exotische dingen met een beetje zoet en een beetje zuur, en pittigheid op de koop toe. Natuurlijk, zo’n Rosé d’Anjou is eenvoudig. Maar het hoeft in de zomer toch niet altijd ingewikkeld te zijn?
Rosé d'Anjou
Ook mijn eerste ervaring met wijn was Rosé d' Anjou.
'Geen 16, geen druppel' had je toen niet, het was ergens halverwege de jaren '70. Ik was een jaar of tien en kreeg bij verjaardagen een half glaasje bij de vleesfondue..
Iedereen dronk toen Rosé d'Anjou, zelfs de zeer Haagse stukadoor die onze keuken en badkamer in de toen zeer hippe kleur donkerbruin verbouwde.. Hij noemde het Roosjee de Anjoo..
Die rosé van Pannier drink ik nog steeds. Lekker bij Aziatische gerechten, (palm) suiker wordt hier veel gebruikt, komt mooi uit dat deze wijn ook een zoetje heeft..
Jeroen Margés
Plaats een nieuwe reactie