Sherry in een regenbui

Vreemd was het dan ook dat ik na mijn eerste bezoek aan het sherrygebied – de streek tussen Jerez de la Frontera, El Puerto de Santa María en Sanlúcar de Barrameda – duidelijk heimwee voelde, zelfs naar de kurkdroge hitte en het op veel plekken nogal kale landschap. Weemoedig tuurde ik naar mijn foto’s van de bodega’s waar het zo ongelooflijk lekker rook, van de tere lucht boven de rivier Guadalquivir en van de adellijke neus van Beltran Domecq, diep in een sherryglas gestoken.

De remedie tegen dit heimwee lag voor de hand: a. teruggaan (heb ik gedaan) en b. veel sherry drinken (heb ik ook gedaan). Grappig genoeg ontdekte ik echter dat sherry drinken me nauwelijks ‘terugvoert’ naar Jerez. Want sherry, in al zijn verschijningsvormen, sluit naadloos aan op onze Hollandse luchten. Misschien speelt het feit mee dat de Engelsen van oudsher een dikke vinger in de sherryproductiepap hebben gehad, en we weten allemaal hoe beroerd hún weer kan zijn. Misschien komt het doordat sherry zoveel laagjes heeft en altijd je aandacht vraagt, en het er dus niet toe doet of het regent of niet. Sherry – in al zijn verschijningsvormen – geeft me het intens tevreden gevoel van thuis zijn.

Dat de Spanjaarden in hun totaal andere klimaat, met een geheel andere keuken en levensstijl en omgeving, een serie wijnen weten te maken die zó perfect passen tussen de weilanden en windmolens: ik vind het briljant.