Weer een stukje wijnromantiek

Vaak vragen mensen me na de oogst: 'zo en nu heb je zeker vakantie?' Nou nee, het echte werk is net begonnen en daarom vandaag een klein beetje uitleg over het met stip meest ellendige stukje vinificatie dat ik ken; de decuvage!

Zoals u weet worden bij het maken van rode wijn de schilletjes en pitjes in de tanks gepompt om een maximum aan kleur en smaak te onttrekken tijdens de vergisting. Dit maakt deel uit van een uitgebreid proces waarvan de laatste stap de decuvage is. In theorie heb je na de fermentatie een groot vat met wijn; in de praktijk bestaat ongeveer 30 procent hiervan uit pitjes, schillen en ander ongemak. Nu zou je denken dat je de wijn er gewoon uit kan laten lopen en dit is natuurlijk ook zo. Echter, hoe krijg je vervolgens honderden liters stinkende drab uit een tank met slechts een klein gat erin? U raadt het al: met een schop en een flinke portie doodsverachting!

Doodsverachting dient men trouwens letterlijk te nemen, want tijden de fermentaties komt er ook koolstofmonoxide vrij. Dit heerlijk opwekkende stofje is wereldwijd nog steeds verantwoordelijk voor flink wat doden in de wijnwereld. Wanneer je in een volle tank valt of er snel na het leeghalen in terecht komt dan kan het zomaar ineens dat je omvalt en niet weer opstaat. Om de risico's hierop te verkleinen werken we altijd met twee man en nemen we geregeld pauze.

Echter, combineer een lichte ademnood met de stank van vergiste druivenschillen, een kleine donkere ruimte en zwaar lichamelijk werk en u snapt waarom decuvage niet het favoriete werkje is van deze wijnboerin. Ik probeer me er dan ook altijd onderuit te praten onder het motto 'dat ik alle wijn maken ervoor al heb moeten doen' maar helaas wordt dit niet echt geslikt hier...

Daarom ruik ik nu al sinds eind oktober naar een bruin café en zijn mijn handen dieppaars. Hoorde ik niet dat paars een modekleur was voor de Kerst dit jaar?