Wijn met kerst: één diner is niet genoeg

Dit jaar zitten manlief en ik maar met z’n tweeën aan de kersttafel. Niet dat de familie ons nu definitief niet meer wil zien: het kwam toevallig zo uit. Nadat ik eerst allerlei bizar wilde plannen had gemaakt voor een druipend, decadent diner à deux, stelde ik die, naarmate kerst dichterbij kwam en de decembervermoeidheid groeide, steeds verder naar beneden bij. En nu ben ik dus op het punt aangeland waar ik net zo goed meteen had kunnen beginnen: een viergangendiner dat bestaat uit eenvoudige gerechten – maar dan wel van de allerbeste ingrediënten – dat ik opbouw rond een aantal wijnen die we graag willen drinken.

Zo’n menu heeft veel voordelen. Je hoeft geen restaurantje te spelen met alle zenuwinzinkingen van dien. Je eet goed en lekker, én de wijnen kunnen volop schitteren, want hun complexe smaken zijn vaak heel blij met eenvoudige gerechten. Op ons menu staat zeker de Marienburg Rothenpfad Grosses Gewächs van Clemens Busch. Ik ben helemaal verliefd op de fantastische Rieslings van deze producent en ik denk dat de wijn prachtig tot zijn recht zal komen naast een bordje schelpen met wat groene kruiden, een heel klein beetje rode peper en een kneepje citroen.

Zo puzzel ik ons kerstdiner bij elkaar. Er ligt nog één fles Tarlant Champagne Brut Prestige 1998 in de kelder; daar beginnen we mee (of bewaar ik die tot Oud en Nieuw en beginnen we het kerstdiner met een vloeibare strandwandeling in de vorm van een manzanilla?). Ik heb een Ruländer Eiswein 1995 cadeau gekregen (St. Martiner Baron, Wein- und Sekthaus Aloisiushof, Pfalz), die zéker op het lijstje moet (erbij: weelderige citroencakejes met room). Over het rood ben ik nog hard aan het twijfelen. Ik heb een zwak voor alles van pinot noir of spätburgunder, en trouwens ook voor sappige Beaujolais en voor rode Rhône, maar ja, Italiaans rood is óók onweerstaanbaar, en ik merk zelfs – nu ik dan toch eindelijk ouder en wijzer word? – dat ik steeds vaker zin heb in die wijn waar ik tot nu toe niet zoveel mee had: Bordeaux.

Daar loopt de keuzestress alweer op. Laat ik er dan toch ook nog maar een lunch bij plannen…