Wijn op tv

Iedereen kent de situatie:

Je bent bij een slijter die je onder begeleiding van de woorden ‘dit is echt fantastisch spul’ een half glas wijn onder je neus schuift. Verwachtingsvol kijkt hij je aan wanneer je voorzichtig een nipje neemt. En altijd zeg je: “inderdaad, erg lekker’ of iets anders positiefs.

Je moet wel erg sterk in je schoenen staan om te zeggen dat je het smerige bocht vindt. Als tv-maker en wijnliefhebber ben ik vanzelfsprekend ook bovengemiddeld geïnteresseerd in wijn-tv. Echt veel televisie is er niet over wijn. Het enige wijnprogramma, naar mijn weten, dat op dit moment in de Nederlandse huiskamers te bewonderen valt is Journey into Wine van Travelchannel.

Leuk programma! Mooie plaatjes van mooie wijngebieden. En de presentatrice, Isabelle Legeron, een relatief jonge, vrouwelijke wijnkenner doet het ook zeker niet onaardig.

Maar toch kampt zo’n programma met hetzelfde probleem als het proefglaasje bij de slijter. Want is het bij een wijnhandelaar al lastig om te zeggen dat je de wijn niet blieft, bij een wijnboer die zijn druifjes vol liefde heeft grootgebracht al ware het zijn eigen kinderen, is het natuurlijk helemaal onmogelijk.

De wijnen die in het programma voorbij komen zijn dus altijd heerlijk-fantastisch-zalig-prachtig. En als ze dan heel af en toe kritiek uit op één van de wijnen dan doet ze dat heel summier in de eindpresentatie ergens op een berg. Heel ver weg van de wijnmaker.

Toch blijft er voldoende over om van te genieten. Het is altijd lekker om weg te dromen bij de mooiste plekjes van Australië of een gepassioneerde wijnmaker aan het woord te zien.

Maar echt heel spannend wordt het nooit.

Al zou ik, mocht ik presentatrice Isabelle een keer tegen komen, natuurlijk zeggen dat haar programma ‘heerlijk-fantastisch-zalig-prachtig’ is.

De smaak van eerlijkheid is ook voor mij net iets te bitter!