Wijngeschiedenis deel 4

In 79 worden Pompei en Herculaneum bedolven onder tonnen lava uit de Vesuvius. Het toeristenoord en handelscentrum Pompei laat door deze onaangekondigde natuurramp een schat aan informatie achter over leven en werk van de Romeinen alsook van de wijnhandel uit die tijd. Pompei wordt vanaf 1860 bloot gelegd door geschiedkundigen. Als je er ooit in de buurt bent is de “Villa dei Misteri” een aanrader op wijngebied. Naast de indrukwekkende reeks fresco’s waarvoor de villa wereldberoemd is zijn er tal van wijnattributen over gebleven, onder andere persen.

Na de val van het Romeinse Rijk in 395 is het vooral Karel De Grote die de wijnbouw verder stimuleert. Maar door de vele oorlogen uit die periode zijn veel wijngaarden verwoest, onder andere Bordeaux deelt in de brokken. Die streek wordt onder invloed van de Engelsen, en voor de bijzonder interessante ligging aan de Atlantische oceaan, opnieuw opgebouwd.

Dat Bordeaux trouwens de belangrijkste wijnstreek uit de wereld is geworden is slechts ten dele te danken aan de kwaliteit van de wijnen uit de streek.
Jawel, bepaalde namen spreken tot de verbeelding en zullen hun extravagante prijzen wel waard zijn voor diegenen die ze willen betalen, maar het is vooral de ligging van de Bordelais, Franse benaming voor deze streek, en het feit dat Bordeaux, alhoewel een kleine 100 kilometer verwijderd van zee, de belangrijkste havenstad was voor de uitvoer naar de Britse eilanden, die de ontwikkeling van de wijnbouw en –handel bevorderde.
Meer nog, door allerlei dubieuze praktijken verhinderde, of op zijn minst bemoeilijkte, Bordeaux dat wijnen uit andere streken verscheept werden naar Engeland. We herinneren ons, onder andere, de uitzonderlijke heffing op wijnvaten. Deze werd dan nog eens gecombineerd met de verplichting tot het gebruik van kleinere vaten, waardoor de onheuse belasting belachelijk hoog opliep per liter.
Op die manier was er voor de Engelsen uiteraard geen betere wijn dan die uit Bordeaux… Er was gewoonlijk geen andere… Tenslotte was Aquitanië , het gebied dat 5 departementen waaronder Gironde (jawel, daar ligt Bordeaux) omvat, tussen 1152 en 1450 in Engelse handen. Er werd in Bordeaux grotendeels autonoom beslist hoe de uitvoer van wijn gereglementeerd werd.

Mogelijk heeft de unieke structuur (op dat moment toch) van de wijnhandel in Bordeaux hier veel mee te maken? Feit is dat toen al de handelaars de druiven opkochten bij de wijnboeren en zelf de wijn maakten in de streek. Gemakkelijkheids halve kan je stellen dat de trotse wijnboer de best mogelijke wijn maakt terwijl de wijnhandelaar zoekt naar de meeste omzet en de grootste verdienste… Of is dat te voor de hand liggend?