Wijnheld: Sebastiaan Klaassen, Vuurberg

Naam estate: Vuurberg, regio Stellenbosch
Eigenaar en wijnmaker: Sebastiaan Klaassen
Eigendom: sinds 2002
Aantal hectares: 20, waarvan 10 hectare wijngaarden
Druiven rood: cabernet sauvignon, merlot, malbec, cabernet franc, petit verdot,
Druiven wit: chenin, viognier, grenache blanc en roussanne
Aantal flessen: 50.000 per jaar
Importeur: Vinivia

Sebastiaan Klaassen (1970) begint zijn carriere in de IT-wereld, maar verruilt die snelle wereld in 2002 voor het landelijke leven van een wijnmaker. Samen met zijn vrouw Anna koopt hij Vuurberg Estate op de Helshoogte Pass in Stellenbosch.

Op de R310, de beroemde Helshoogte Pass, passeer ik beroemde wineries als Tokara, Delair en Thelema. In de volgende bocht staat een niet te missen bord met enorme letters: Vuurberg. Ik schiet het pad op en bij het passeren van het hek word ik bijna de berg afgeduwd door een onoplettende chauffeur. Welkom!
Met de schrik in de benen vervolg ik de bordjes en zie in de verte een alleraardigst wit huis. Op de parkeerplaats en rondom het huis zie ik aan het kinderpeelgoed dat het een echt familiehuis betreft. Het speelgoed van papa is trouwens van een heel andere orde. Een rode Ferrari en een witte Porsche glimmen in de zon. Terwijl ik nog een blik werp op de indrukwekkende bolides, komt Sebastiaan al in t-shirt en slippers naar buiten gerend. "Gaaf he, ik hou enorm van racen. Dat kan in dit land, want er is nog volop ruimte."

Elke dag klusjesdag
Met een guitige blik en een net-uit-bed-kapsel, word ik Nederlands begroet. We lopen naar binnen waar het een en al bedrijvigheid is. "Het is hier altijd klusjesdag, want er is telkens ergens iets kapot. Ben er ondertussen al aangewend, dus maak me er maar niet meer druk om." De kinderen zijn naar school en zijn vrouw Anneke haalt paarden op in een naburig land. Sebastiaan duikt de keuken in en zet binnen no-time een heerlijke cappuccino voor mijn neus. Vanuit de keuken begint hij al tegen me te praten. "Ben eigenlijk alleen maar erg lui als ik dingen moet doen die ik niet leuk vind. Maar ik keek uit naar dit interview, dus zeg me wanneer ik te snel ga."

Jagen in Zuid-Afrika
Geboren Zwollenaar, gaat Sebastiaan in Groningen bedrijfskunde studeren waar hij in het studentenleven zijn vrouw tegen het lijf loopt. Een rasechte Groningse. Na zijn studie gaat hij alleen erop uit om ijshockey te spelen en Frans te leren in Canada. Eenmaal terug in Nederland had hij de smaak van het reizen te pakken. Deze keer trekken ze er samen op uit, naar Venezuela, om Spaans te leren.



Inmiddels is het 1995 en wordt het tijd om geld te gaan verdienen. Ze nestelen zich in Amsterdam en Anna stort zich op de paardendressuur en Sebastiaan richt het IT-bedrijf Xtandit op in Woerden. Het was gedaan met het luxe leventje. Ze verhuisen naar Valkenveen, waar hun eerste dochter wordt geboren. Dag en nacht wordt er gewerkt en het bedrijf groeit uiteindelijk naar honderd medewerkers. In 2001 gaat Sebastiaan met een stel vrienden op een welverdiende vakantie. Jagen in Zuid-Afrika. Het jagen vindt hij niet leuk, maar het land grijpt hem direct.
In hetzelfde jaar gaat hij nogmaals terug naar Zuid-Afrika, nu met vrouw en kind. Ze blijven twee maanden aan de Atlantische Oceaan, in het vakantieresort Big Bay, in Blouberg, waar iedere dag wordt gesurfd, gebraaid en geluierd. Een jaar later gaat het gezin, inmiddels met twee kinderen, voor vier maanden terug naar dezelfde plek. Hierna weten ze het definitief. Zuid-Afrika wordt het nieuwe vaderland! Sebastiaan verkoopt een deel van zijn aandeel in het bedrijf en nog voor het einde van 2002 pakken ze in Nederland hun twee kinderen onder de arm, op zoek naar een huis in Zuid-Afrika. De kust hadden ze na zes maanden wel gezien. Hun oog viel op Stellenbosch omdat Sebastiaan wijn wilde gaan maken, dat leek hem wel romantisch.

Andere naam
Via internet kocht hij Oakridge. "Mijn eerste actie was de naam van het huis veranderen. Ik vond de huidige naam kansloos en bovendien vind ik dat alle wineries hier eigenlijk Nederlandse namen moeten hebben." Het wordt dus Vuurberg, met de initialen van de kinderen en een Lamborghini Bull op het etiket.
"Ik wist helemaal niets van wijn, dronk alleen maar bier sinds mijn veertiende. Maar het wijnmaken intrigeert mij enorm. Vind het prachtig om er allles van te weten. Mijn wijngaarden liggen zo'n 300 tot 400 meter hoog op de Simonsberg. Ik heb er vliegtuigjes over heen laten vliegen om te scannen welk terroir ik had. En ik leerde al snel alles over de verschillende klonen. In 2003 had ik de eerste oogst, die ik naar mijn buurman Tokara bracht. Miles Mossop, de wijnmaker daar, heeft mij het vak geleerd. Streef naar kleine druiven met veel concentratie, zei hij."

"In 2004 heb ik mijn kelder gebouwd en kon ik mijn eigen wijn maken. Nu ik geen druiven verkoop en geen druiven aankoop is Vuurberg dus een echt Estate! Door Zuid-Afrika ben ik wijn gaan waarderen, en probeer hier mijn voorkeur voor de Bourgogne en Rhône om te zetten in vrij mineralige wijnen met een Zuid-Afrikaanse twist. Mijn witte blend wordt dan ook gemaakt van roussanne, grenache blanc, viognier en chenin blanc. En natuurlijk gebruik ik barriques uit de Bourgogne. Nu ik zelf de wijnmaker ben stap ik ook geleidelijk af van het gebruik van die chemische rotzooi, alleen zwavel wordt nog toegevoegd. Mijn rode wijnflessen krijgen een kurk en de witte een schroefdop. Achteraf durf ik te zeggen dat wijnmaken helemaal niet zo moeilijk is. Als je goed kan koken, kun je ook wijnmaken. Bof ik even dat ik het leuk vind om in de keuken te staan."

Leren omgaan met druiven
Sebastiaan en Anneke krijgen uiteindelijk vier kinderen binnen vier jaar. De laatste aanwinst is een tweeling. "Ik heb mijn handen vol aan de drie meiden en de jongen, maar ze leren mij wel hoe ik met de druiven moet omgaan. Dat zijn ook net kinderen, ze luisteren niet. Soms moet je ze met rust te laten en je niet met alles te bemoeien. Je merkt dat ze dan vaak vanzelf de juiste weg vinden. Als mensen mijn wijn drinken, wil ik dat het ze raakt, wijn moet sexy zijn en er moet iets met ze gebeuren. De wijn is tenslotte een verlengstuk van jezelf, mijn energie zit erin. Dat heb ik de laatste jaren wel gemerkt. Ik kan namelijk redelijk feestvieren en haal soms hele nachten door, maar wijnmaken vraagt toch een hele andere discipline. Vooral tijdens de oogstweken staan we midden in de nacht te buffelen. Ontelbare keren rij ik door de nacht op mijn quad-bike om de druiven naar de kelder te brengen."

Contacten door surfen
Zuid-Afrika heeft volgens Sebastiaan veel voordelen. De scholen zijn geweldig en de kinderen krijgen alle ruimte en kansen. Ook het sociale klimaat bevalt ze goed. "De mensen zijn erg open en iedereen heeft wel een oom of opa met Nederlandse roots. De vele contacten die ik in relatief korte tijd heb gekregen met veelal jonge wijnmakers, zijn ontstaan omdat ze bijna allemaal windsurfen. Voor mij is windsurfen een ideale uitlaatklep. Eén zijn met de zee. Die enorme golven te trotseren, dat is een geweldig gevoel. In de wijn ben je veel onderdaniger, daar ben je vrijwel totaal overgeleverd aan haar grillen."
Zeven jaar en daarna zien we wel verder. Met die gedachte ging de familie Klaassen naar Zuid-Afrika. Inmiddels zijn het er al acht en de drang om weg te gaan is er totaal niet. Ook het politieke klimaat is geen aanleiding. Wel is er nog steeds de liefde voor Zuid-Amerika, met name de landen Chili, Brazilie en Argentinie. "Voor die landen hebben we allebei een enorme zwak en je kan daar ook wijnmaken, dus je weet maar nooit!"
 

Een serie over Nederlandse wijnhelden, die de uitdaging aangingen om in de voetsporen van Simon van der Stel een nieuw bestaan op te bouwen als wijnmaker in Zuid-Afrika.