Wijnkaartgêne…?

Cambodja en Laos als voorbeeld?
Ik was onlangs in Cambodja en Laos. Niet bepaald landen waar wijn een belangrijke rol speelt. Maar wat denk je? Alle restaurants met een wijnkaart leverde die er ook meteen bij. Tuurlijk, ik heb het dan over het handjevol wat duurdere restaurants met een Frans-koloniale uitstraling en een Laotisch-Franse of Cambodjaans-Franse kaart. Maar toch. Niemand vindt het daar vreemd om gasten meteen een wijnkaart te geven, hoewel de meeste toeristen daar veelal gewoon een ‘lekker wijntje’ per glas bestellen van de matige tot bijna geoxideerde huiswijn-bag-in-box.

Bang
Waarom kan het in Cambodja en Laos wel en in Nederland niet? Wat is erop tegen om samen met de menukaart ook meteen een wijnkaart te geven? Of, als je het gevoel hebt dat die wijnkaart mensen afschrikt even te vragen “Wilt u misschien de wijnkaart ook zien?”. Is het omdat mensen bang zijn voor de wijnkaart? Is het omdat je als restaurant je gast niet wilt ‘afschrikken’ met een wijnkaart? Als dat laatste zo is, kun je de wijnkaart misschien mondeling alvast wat toelichten, een voor de meeste mensen beter begrijpbare kaart schrijven of vragen of je wijnadvies bij de gerechten kunt geven.

Wijnkaartfobie versus wijnkaartgêne
Pim Schoehuijs heeft op deze site al eens een column geschreven over “Wijnkaartfobie”. Die ging over de kant van de gast, die zich geen raad weet met de wijnkaart. Ik wil hier de andere kant belichten, die van de restauranthouder die de angst voor de wijnkaart al invult voor zijn gast en de wijnkaart vaak niet eens op eigen initiatief geeft. Ik moet er altijd om vragen, en vind dat irritant, maar ook vreemd. Laat de restauranthouder geen omzet liggen? Of bestaat er bij de restauranthouder en zijn personeel een heuse wijnkaartgêne?

Spijs èn wijn
Ik pleit ervoor dat de wijnkaart meteen samen met de menukaart wordt aangeboden. En het idee van Schoehuijs om iedereen aan tafel een wijnkaart te geven en niet één persoon exclusief, vind ik dan best een leuke suggestie. Wij vragen er wel eens twee. Kunnen we allebei lekker neuzen en even overleggen over de wijnkeuze bij de diverse gerechten…! Dat levert overigens vaak genoeg verbazing op van de kant van het restaurant (men heeft vaak ook maar een zeer beperkt aantal wijnkaarten in huis!?). De wijnkaart is nu een ondergeschoven kindje in Nederland. Maar wijn is een serieus en vast onderdeel van de maaltijd voor velen. Voor mij in elk geval geen spijs zonder wijn, dus ook geen menukaart zonder wijnkaart. Dus: geef op dat ding! Dat noem ik democratisering van de wijnkaart…