Zoete wijnherinneringen aan Venetië

September 2010. Deze zonnige nazomerzondagmiddag sloten wij, na een bezoek aan de tentoonstelling van Edvard Munch in De Kunsthal (in 010), af met een glas Spritz con Aperol. Wij waanden ons weer even in Venetië, waar we dit drankje geregeld nuttigden na bezoeken aan de musea Peggy Guggenheim, Palazzo Grassi en Puntta Della Dogana.

Bij ons laatste bezoek aan deze heerlijke stad bezochten wij, op aanraden van mijn kapper (klinkt 'des Hollywoods', maar is het niet) een tweetal bijzondere restaurants. Als eerste zouden wij in Venetië centrum een geweldig restaurant moeten bezoeken met een geweldige wijnkelder en dito kaaswagen: 'Ristorante Fiaschetteria Toscana'. Daar moesten wij, als 'kenners' en liefhebbers, natuurlijk naar toe. Helaas helaas. Zoals de naam al deed vermoeden werd dit bezoek een Fiasco! Men had het veel te druk met een tweetal grote gezelschappen en dus geen aandacht voor de 'tweetjes en viertjes'. Onze bestelling werd vlug vlug opgenomen, geen tijd voor spannende wijnadviezen, laat staan voor een kijkje in de wijnkelder. De gerechten werden opgediend door een leerling die zich door de situatie ook wel wat ongemakkelijk voelde.

Toen wij aan de kaasjes toe waren en wilden weten wat zij konden bieden kregen wij als antwoord: 'But… don’t you trust Roberto!?'. Natuurlijk vertrouwen wij Roberto. Maar wij vinden het gewoon leuk om de kaastrolly te zien. Om de kaas te beleven. Om zelf een beetje te kiezen wat we lekker vinden. En natuurlijk om daarna te kiezen wat we daarbij drinken. Of andersom. Uiteindelijk zat er niets anders op dan 'Roberto' ons een 6-tal kaasjes te laten serveren waarvan wij per persoon zo ongeveer 15 gram voorgeschoteld kregen voor de prijs van 18 euro. Geen fijne avond dus.

Wat een genot was het toen wij daags daarna bij restaurant 'Trattoria da Romano' op het Venetiaanse eiland Burano lunchten. We bereikten dit restaurant na een klein uurtje met de Vaporetto over het water en kregen argwaan toen er niemand op het geopende terras bleek te zitten. Het zou hier toch heel druk moeten zijn?! We namen, als enige gasten, plaats onder de parasols en bestelden een glas prosecco. Mijn bezoek aan het toilet maakte het duidelijk: binnen bruiste het! Hele (Venetiaanse) families, eentjes, tweetjes, drietjes en nog-veel-meertjes genoten in de sfeervolle entourage van een voormalige linnenwerkplaats van de meest heerlijke gerechten.

Snel dus verplaatsten wij ons naar het interieur van dit restaurant waar de tijd leek te hebben stilgestaan en genoten van een voortreffelijke visschotel begeleid door een heerlijke fles Livio Felluga Shàris 2009, een wijn van 70% Chardonnay en 30% Ribolla Gialla, Della Venzi IGT. Bij het even voortreffelijke kaasplankje werden wij verrast met een glas Agricanto uit de diepvries en een glas Moscato Naturale 2002 van Colli Euganei, gemaakt van deels laat geoogste en deels ingedroogde druiven.
Een top-ervaring, mede door de zeer ge- en bedreven zwarte brigade. Dus zo kan het ook. Hier komen we snel weer!