Zomer 2010, Leaut, Roemenië

We (mijn lief en ik) genieten hier van enkele heerlijke weken rust in ons boerderijtje. In dit dorp heeft de tijd stil gestaan. Er is hier geen bakker, groenteman, slager. Zelfs geen buurtsuper. De enige winkel is tevens het café. Hier koop je een vergeten rol toiletpapier, een zak rijst, een pakje biscuitjes of een zakje chips. Hier leggen de mannen van het dorp een kaartje onder het genot van een blik bier of glaasje tuïca, het plaatselijke pruimendistillaat. Begrijpelijk hoe belangrijk pruimen zijn in dit dorp. Iedereen heeft wel een pruimenboom in zijn achtertuin staan en dagelijks worden de rijpe pruimen uit de bomen geschud om “ergens” in een vat te wachten op het moment dat (illegaal uiteraard maar onder toeziend oog van de burgemeester…) wordt gedistilleerd. Plastic flessen worden hier dan ook met grote zorgvuldigheid verzameld. Het “spul” moet natuurlijk ergens in bewaard worden. Ik herinner mij de schrik die ik kreeg toen ik niets vermoedend een flesje water aan mijn mond zette en bleek dat dat tuïca was. Ik verzeker je: dat was een nogal heftige ervaring!

Niet alleen pruimen worden verzameld. Ook appels en peren worden gebruikt om te distilleren. Vandaag mochten wij even meekijken bij de voorbereidingen. Appeltjes worden enkele uren op open vuur gekookt en daarna in een houten vat gedaan waar de gisting zich voltrekt.

Onze buurman is een groot liefhebber van bier, tuïca en wijn. Onlangs maakte hij ons deelgenoot van het grote geheim hoe hij van de tafeldruiven die over zijn schuur groeien, wijn maakt. De druiven verzamelt hij in een open vat in zijn achtertuin. Hij laat ze daar enige tijd gisten in de volle zon. Hoe lang? Hij heeft geen idee… Op een gegeven moment haalt hij de stop uit de onderkant van het vat en plaatst daar een zeef tegen: een blikje waar ooit tonijn in huisde, waarin hij met een spijker gaatjes had geslagen. Het sap liet hij vrij aflopen. Willen we dat allemaal niet horen?! Dát is pas kwaliteit! Daarna slaat hij het sap op in grote plastic vaten in zijn woonkamer en hij heeft daar een zelf geknutseld waterslot op gemaakt van slangetjes en plastic frisdrankflesje. Wij waren zeer onder de indruk.

Echter niet van de wijn die wij daarna van hem in het glas kregen. Dat moet beter kunnen, mijmeren wij al zittend in de avondzon, uitkijkend over ons “domein”. En wij zijn toen gestart met plannen voor onze eigen miniwijngaard in de achtertuin. Om te beginnen. De appellatie “Leaut” is in ontwikkeling!