Argentijnse wijnen (door Filemon Wesselink)

Ik had het grote geluk dat ik voor mijn werk naar Argentinië mocht. Nu is dat minder prachtig dan het op het eerste gezicht klinkt hoor. Denk maar niet dat we daar op ons luie reet het belastinggeld erdoor heen brasten. Het was heel vele in het vliegtuig zitten en dan dwars door de jetlag heen een tv programma erop knallen. En dat ook nog eens in de meest gevaarlijke sloppenwijken van Buenos Aires alwaar een leven gevaarlijke drug zijn vernietigende werk deed; paco, een goedje waar vooral kinderen niet van af kunnen blijven en dat je, enkele uitzonderingen daargelaten, in een paar jaar naar de tering helpt. Veel ellende dus; Junks die tussen de hondenstront leven, jongetjes van 12 helemaal onder de vuiligheid, huilend en lurkend aan een vies pijpje gemaakt van een bicpen, taferelen die je liever niet op je netvlies gehad had.

 

Gelukkig leer je met dit werk om ’s avonds alles van je af te laten glijden. Je kan er op korte termijn toch niets aan doen en het heeft geen zin er hele nachten wakker van te liggen.
Om het ellende vergeten een handje mee te helpen gingen we iedere avond naar precies hetzelfde restaurant. We waren met jongens en die willen niet zoals meisjes iedere dag iets anders proberen. Als iets goed is dan is het goed. En in dit restaurant was het zelfs meer dan goed!
Les stables heette het, ofte wel ‘De stal’. Een statig herenhuis-achtig gebouw met schreeuwerige reclame aan de buitenkant terwijl binnen de tijd leek te hebben stilgestaan. Obers in strak zwarte broeken en hemels witte hemden met van die zilveren bandjes om de bovendarm om de mouw omhoog te houden. En een grote open keuken waar hele koeien lagen om in biefstuk te veranderen.

 

En die stukken vlees……die stukken vlees! We hebben met zijn vieren iedere dag wel een hele koe opgegeten. Je hoefde je mes er alleen maar op de laten rusten of hij gleed er al door heen. Het smolt op je tong. De rode bloed met het rokerige, gegrilde korstje. En daarbij natuurlijk sloten wijn. Sindsdien haal ik het niet meer in mijn hoofd om bij biefstuk iets anders te drinken dan Argentijnse Malbec. Er wordt vaak gezegd dat de Argentijnse wijnbouw een zootje is maar zo vaak heb ik geen slechte Malbec gedronken. Of ze nou goedkoop of juist prijzig waren. Allen donker en rokerig genoeg om het machtige vlees weg te spoelen. Wat een heerlijkheid.

 

Maar altijd wisten we dat we de volgende dag weer naar de sloppenwijken moesten. Naar de ellende. Het grote verdriet van Argentinië. Niet weg te eten en te spoelen helaas.

 

Een super goede:
Sottano Reserva 2008
Naast veel donker fruit ook secundaire tonen van chocolade en drop.

Ook prima en voor de kwaliteit spot goedkoop:
Norton 2010 Malbec`
Zo’n 5 euro bij de Albert Heijn.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden