Bijzondere wijn van een bijzonder bedrijf

www.jancisrobinson.com

Bodega Marañones, Picarana 2009, Vinos de Madrid, Spanje

Onze dochter van negentien was net terug uit Parijs – waar ze weer helemaal door wijn was aangestoken – toen ik haar een glas van deze volle Spaanse witte wijn gaf. Tot mijn grote genoegen zag ze meteen de kwaliteit ervan in, hoewel ze normaal gesproken zelden iets zegt over individuele wijnen. (Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat ze een heel kritische proever is.)

Koele zomernachten houden zuren vast
Het gaat om een bloedserieuze witte wijn die helemaal gemaakt is van de druif albillo, afkomstig van stokken tussen de veertig en tachtig jaar oud. In de Oxford Companion doen we een beetje nuffig over albillo, maar dit is ongetwijfeld een geweldige witte wijn.
Zijn complexiteit is misschien wel te danken aan het feit dat de druiven van vier biologisch bewerkte wijngaarden komen, in de vallei van San Martín de Valdeiglesias. Hier vind je verschillende bodems op een granieten onderlaag, zo’n 750 meter boven de zeespiegel. Het is het deel van Spanje waar het meestal extreem heet of koud is, afhankelijk van de tijd van het jaar, maar de zomernachten zijn er kennelijk koel genoeg om de zuren in de druiven vast te houden, want dit is zeker geen logge wijn.

 

Natuurlijke wijn
Misschien is de kwaliteit ook wel vooral te danken aan de jonge wijnmaker van Bodega Marañones, Fernando García, groot fan van de beste biologisch-dynamische wijnen uit de Loire en Bourgogne. Hij is lid van een groep jonge Spaanse terroirfanaten, die zichzelf Chicos del Terruar noemen. García geeft zijn met de hand geplukte druiven een koude inweking en laat de vaste deeltjes dan op natuurlijke wijze bezinken. Vervolgens gist de most in grote, open eiken vaten van 500 liter, met de van nature aanwezige gisten. Tot slot rijpt de wijn zeven maanden op het gistbezinksel. Hij wordt niet gefilterd of geklaard en bevat heel weinig sulfiet.

 

Aantrekkelijke kruidigheid
De wijn doet me een beetje denken aan de betere witte wijnen uit de Aglyvallei in Roussillon, vanwege de combinatie van gewicht, complexiteit en finesse. Qua structuur doet hij me denken aan een goede witte Châteauneuf. De neus is exotisch en vol, niet heel levendig maar zeker ook niet wee. Ik denk dat hij het heel goed zal doen bij eten; lekker stevig gebraden kip misschien? De afdronk heeft een soort nootachigheid, naast een aantrekkelijk vleugje bittere kruidigheid. Deze wijn lijkt alles in zich te hebben om in de komende drie jaar of zo nóg interesantere aroma’s te ontwikkelen.

Meer weten? Kijk op www.jancisrobinson.com.
Vertaling en bewerking: Anda Schippers

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden