Boodschappen doen

Vroeger mochten we hutten timmeren in de achtertuin, mijmerde ik. En oude kranten ophalen voor het zogenaamde goede doel. Mijn broers en ik ritselden een jerrican vol benzine, en daar stelde niemand vragen over. En als we dan helemaal zwart en walmend thuis kwamen, deed mijn moeder net of ze niet wist dat we fikkie hadden gestookt in de bosjes. Vroeger, dat waren nog eens tijden.

Opsteken
Mijn vriendin deed er qua nostalgie nog een schepje bovenop. Vroeger mochten zwangere vrouwen roken, samen met de verloskundige staken ze er eens lekker eentje op na een zware bevalling. Die kinderen zaten een paar jaar later achterop de fiets zonder helmpje of ergonomisch verantwoord zitje. Gewoon op een opgevouwen zomerjas op de bagagedrager, zodat je geen ribbels in je billen kreeg, herinnerde zij zich. En toen mocht je van je moeder in je eentje naar de slagerij, zelfs als je nog maar vijf was en amper kon fietsen. Portemonnee met tien gulden en een briefje mee, hup, ga maar boodschappen doen.

Tas en fiets
Dat mocht ik vroeger niet van mijn moeder, dus mijn vriendin moest het uitleggen. Dat briefje gaf ze aan de mevrouw van de slagerij. Die las op het boodschappenlijstje wat er nodig was, sneed de onsjes en maalde het gehakt, deed dat in de tas en haalde geld uit de portemonnee. En trots fietste mijn vriendin, zware tas gevaarlijk bungelend aan het stuur, weer naar huis.

Broodbeleg
Mooi idee, mooi beeld. Zo’n klein kind dat vol vertrouwen de portemonnee aan de winkelier geeft. En de tas openhoudt: daar kan het broodbeleg in. Ik moest er de hele dag aan denken. En ineens kreeg ik een heel erg goed idee. We brengen die traditie terug! Rokende zwangere vrouwen natuurlijk niet, en ik heb ook geen puf om een schuilhut te gaan timmeren. Maar die tas met die portemonnee, die zie ik wel zitten.

Portemonnee afgeven
Ik stel me voor dat ik naar de wijnhandel hier in de stad ga. Ik heb zo’n stevige shopper bij me en een portemonnee waar ik vijftig euro in heb gestopt. En die geef ik aan de man in de winkel. Mijn boodschappenbriefje zit erbij: graag rood, stevig, en ik hou van syrah. Hij kiest wat mooie flessen uit zijn rekken en met een rinkelende boodschappentas fiets ik weer naar huis.

Stokpaardje
Als je zelf je wijn uitkiest, blijf je vaak bij het bekende en vertrouwde. Ik val nou eenmaal op Zuid-Afrikaans, logisch dat ik dat regelmatig drink. Ik denk dat andere wijnliefhebbers ook zo hun stokpaardjes hebben. Wijn is rood en komt uit Frankrijk, of misschien drinkt u de laatste tijd uitsluitend Oostenrijks wit? Geef die voorkeur door aan de wijnhandelaar en die vindt vast iets in uw straatje. Neem een risico van een paar tientjes en u drinkt hele andere flessen. U proeft nieuwe smaken, u ontdekt nieuwe wijngebieden. Laten we allemaal blij met volle tassen naar huis fietsen! Kom op! Gaan we daarna lekker een fikkie stoken in de bosjes.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden