Broederlijke wijn

Vorig jaar is mijn broer overleden. Hij was veel ouder dan ik en in ons gezin met vier kinderen voor mij duidelijk ‘de baas’. Toen hij in de jaren vijftig van de vorige eeuw naar de Hogere Hotelschool in Maastricht ging, kreeg ik voor het eerst een snuifje van de wereld van wijn en verfijnd eten binnen en dat maakte op mij als kind van acht, negen jaar oud een diepe indruk.

Hij kookte Escoffier-achtige gerechten als hij een weekend overkwam, maakte mijn moeder wanhopig door de bende in de keuken die hij achterliet, maar mijn vader was blij want nu kon hij met nog iemand in het gezin over wijn praten. Hoe mijn broer na een reis met klasgenoten naar de Bourgogne binnen daverde in ons huis en met schitterende ogen over proeverijen en gastmalen in het verre Frankrijk vertelde – dat was geweldig, als champagne in een stilstaande vijver. Ik ben die momenten nooit vergeten. Hoewel onze levens heel verschillende richtingen uitgingen, ik wist dat ik met mijn broer altijd over wijn kon praten. Hij werd een vrolijke drinker en ik, die een half mensenleven na zijn Bourgogneavonturen ook ‘de wijn inging’, via mijn pen, deed het serieuzer. Ik kon hem wel eens benijden, zoals hij jolig genoot van zijn glas wijn en het rustig in een paar slokken ledigde, terwijl ik preuts en proeftechnisch zat te nippen.

Afgelopen Kerstmis kwam mijn schoonzus, zijn weduwe, bij ons eten. Zij bracht een fles wijn mee die mijn broer nog gekocht had. Dat maakte de fles sowieso al tot iets bijzonders, want ergens daarbinnen was een miniem stukje van de geest van mijn broer aanwezig. Ik legde de wijn in onze kelder, die gingen we niet zomaar drinken. Maar gister was het zover. We aten een mooie, krachtige risotto, en ik dacht aan de wijn van mijn broer. Een wijn als een huis, deze 1998 Rioja Conde de Valdemar Reserva van Martinez Bujanda. Ik had even twijfels over de ontwikkeling van de wijn, maar geen nood: hij was nog vol op kleur, granaatrood en aromatisch. Ik ben gek op wijnen met zo’n complexe neus met kaneel, kruidnagel, vanille, iets hout en ook een hint van rood fruit. Dan kan ik wel uren boven het glas zitten snuffen en denken ‘O goden maak mij geheel tot neus!’, zoals de dichter Catullus ooit schreef.

Deze Rioja voldeed geheel mijn wensen. De structuur was goed in balans, mondvullend en met een redelijke lengte. En ja, met die risotto samen was het een dubbel feest. Dankjewel, broer, ik wist het wel: wijn verbroedert.

Rioja Conde de Valdemar van Martinez Bujanda wordt geïmporteerd door Wijnhandel Léon Colaris in Weert (www.colaris.nl)

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden