Bubbels en Bublé

Sommige combinaties zijn simpelweg onafscheidelijk van elkaar: Cruijff en nummer 14, Amsterdam en de wallen, oktober en Bierfest en niet te vergeten wijn en spijs. Maar waar menig sommelier zich in Nederland buigt over de ultieme wijn-spijscombinatie, krijg ik bij wijn vaak de associatie met muziek en andersom.

Al jaren zorgt muziek er voor dat ik zin krijg in wijn. Opvallende conclusie in mijn onwetenschappelijke onderzoek, met mezelf als enige deelnemer is, dat verschillende muziekstijlen en artiesten de drang geven naar verschillende wijnen die daarbij passen.

Dietrich en Dornfelder
Zo was ik deze week bij vrienden, waar we onder het genot van een glaasje wijn naar Zwartboek zaten te kijken. Terwijl Ellis de Vries, gespeeld door Carice van Houten, het nummer Fesche Lola van Marlène Dietrich begon te zingen, vloeide ongeveer gelijkertijd de Dornfelder rijkelijk. Al meezingend verbeelde ik me de lichtrood gekleurde wangetjes van de frivole Dietrich in haar jonge jaren, zoals de lichtrood helder gekleurde fruitbom van Weinhaus Harald Feilen uit Neumagen-Dhron die in ons glas zat. Bij lichte frivole muziek, hoort namelijk lichte frivole wijn!

Piaf en Provence rosé
Over ultieme combinaties gesproken. Stel je voor: je zit op een midzomeravond in de duinheuvels van de havenstad Bandol, naar de zonsondergang boven de Middellandse Zee te kijken. Terwijl je uit je picknick-mandje een fles Domaine Tempier tevoorschijn haalt, steekt er een briesje op en hoor je vanuit het lokale havencafeetje het nummer La Vie en Rose van de Parijse chansonnière Edith Piaf over de wind naar je toe dansen. Piaf en Provence rosé: alsof twee snoepjes elkaar ontmoeten en je zintuigen in extase brengen.

Bubbels en Bublé
Echter, in moderne tijden hebben we ook een moderne artiest nodig, die de muzikale hoogtepunten van weleer op fantastisch eigen wijze nieuw leven inblaast. Als jazzliefhebber is er in mijn ogen tegenwoordig nog maar één artiest die zich in het straatje van Tony Bennett, Louis Armstrong, Dean Martin of Frank Sinatra mag plaatsen. De beste crooner van de wereld is tegenwoordig zonder twijfel Michael Bublé. Met zijn versies van nummers als Mack the knife (Kurt Weill – Die Moritat von Mackie Messer), Can’t buy me love (Paul McCartney) en I’ve got the World on a string (Harold Alren) bevind ik me in gedachten spontaan in het casino op de 1e etage van de Holland-Amerika-lijn anno 1965, met een eersteklas smoking aan, een Royal Flush in mijn ene hand en een glas Bollinger Grande Annee in de ander...

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden