Cruijffiaanse wijn?

Je kent ze wel….waarschijnlijk van heel dichtbij, als je geluk hebt van wat verder weg. Ik doel op de schijnbaar niet stuk te krijgen optimist, die overal wel het voordeel van ziet. Het type ‘every cloud has a silver lining’ . O ja, túúrlijk, terwijl je met werkelijk geen droge draad meer aan je lijf staat te dampen in een te volle bus vol met wollen jassen en natte honden.


Zulke pech overkomt niet alleen ons, de wijnslurper, maar het overkomt ook wijnbouwers. Het vak van vigneron gaat niet over rozen, sterker nog; het is elke keer weer een nagelvretende 100 dagen tot aan de pluk van je geliefde druif. Een beetje hagelbui is in staat om je oogst tot nulwaarde te reduceren, vorst is ook al niet leuk, maar daar hebben ze de helikopter voor uitgevonden. Al ‘hooverend’ wappert ie de vrieskou van de wijngaard weg. En dan moet die wijn nog aan zijn duizelingwekkende vliegreis beginnen!


Maar goed, dat terzijde, tegen regen en harde wind is maar weinig bestand, en de bloesem van de druif al helemaal niet. Het kan leiden tot millerandage, een ongelijke groei van de bessen aan dezelfde tros, omdat de bloei en de bevruchting niet volledig zijn geweest. Sommige druiven ontwikkelen zich niet verder dan een groene, harde pit. En daar zit je dan, met je halve tros aan waardeloze, zure besjes…kansloos, zou je denken. Hoofdschuddend gooi je de bessen op een hoop. Toch?
Maar nee, ook in de wijnwereld werken de eerder opgenoemde geboren optimisten. Ik ken er eentje, niet van heel dichtbij, maar toch, ik heb zeker vijf minuten met hem gesproken en meer dan een halve middag naar hem geluisterd. Hij heeft van millerandage iets moois gemaakt. Hij ontdekte bij een deel van zijn Pinot Noir stokken een genetische afwijking, die zorgt voor kleine, onvolgroeide besjes aan de tros. Echter, omdat het geen klimaat gerelateerde oorzaak is, rijpt het besje wel door…alleen wist hij dat toen nog niet. Pascal Marchand, want zo heet hij, dacht als vanzelf, ‘laat ik eens experimenteren, weggooien kan altijd nog’. Hij liet de trossen hangen en zie daar, een klein wonder geschiedde.


In Chili, in de Bío Bío vallei, waar droge winden de wijngaarden verwennen, rijpen de bessen alsnog door en krijg je zo druifjes vol met supergeconcentreerd sap. En met dat probeersel van Pascal is het helemaal goed gekomen, dat begrijpen jullie. Prachtige wijn maakt hij ervan, ik proefde en was zowaar stil. Ik citeer van een collega (want we willen wel objectief blijven natuurlijk): ‘Fabelachtig diep, vederachtig, met chocolade, met een fijne aardsheid en kruiden als rokerige salie en tijm. Het fruit in de mond is erg mooi - het heeft inhoud en gewicht, met een licht karakter, maar de lenige, fijne tannines en de elegante zuurgraad zijn heerlijk klaar, met een zweem van sinaasappel en kruiden in de afwerking.’ De naam: Millerandage. Hoe kan het ook anders!
Zo zie je maar: dat onverbeterlijke optimisten als Pascal dan toch wel ergens goed voor zijn…..zou onze Johan dan toch gelijk hebben?

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden