Dagboek van een druif

Goeiemorgen allemaal! Sorry als ik een beetje knorrig overkom, maar ik ben net wakker geworden na vijf maanden diepe slaap. Ik ben nog een beetje duizelig.

 

Laat ik me eerst voorstellen. Mijn naam is, mijn naam is… ik heb helemaal geen naam, realiseer ik me nu! Ik ben een wijnstok, oud en moe. Ik ben aangeplant (niet geboren) in het jaar dat Zapata zijn revolutie begon en het jaar dat de man die de wereld leerde van oceanen te houden, Miguel Hernández, ook op deze aarde kwam.

 

Ik wil graag met jullie praten, want ik heb gehoord dat de eigenaar onze wijngaard wil rooien, na deze oogst. Dat betekent dat ik over vijf maanden dood ga. Na een leven van honderd jaar, vind ik wel dat ik wat te vertellen heb.

 

Laat ik bij het begin beginnen. Ik werd wakker in het voorjaar. Een beetje later dan normaal, want de grond was nog niet warm genoeg. Die moet eerst twaalf graden zijn, voordat ik aan mijn lente kan beginnen. Bij die temperatuur gaat de suiker, die ik heb opgeslagen in mijn wortels en takken, door mijn stam omhoog stromen. En hier ben ik dan, ik pomp alle energie die ik in me heb in de groene knoppen aan mijn stam. En tegelijkertijd begin ik met mijn weblog, zodat ik mijn ervaringen met jullie kan delen.

 

De dichter Miguel Hernández zou dit jaar honderd zijn geworden. Hij schreef een mooi lied, over vandaag en gisteren.

 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden