Dameslunch By the Grape

Soms ontmoeten bythegrape-columnisten elkaar. Wanneer dat gebeurt, dan houden ze het niet droog en echt verhongeren doen ze ook niet. Een paar dagen geleden lunchte ik in mijn keuken met collega Anda Schippers, om de stand van de wereld door te nemen, wijn te proeven en daarbij iets te eten – of andersom.

Voor de gelegenheid had ik mijn sherry-kippenleverparfait gemaakt, en de eerste linzensoep van het seizoen (klik hier voor het recept). Linzensoep eten ze in linsgetrouwe culturen vast het hele jaar door, maar ik eet hem eigenlijk alleen in de winter, als een welkome en lichtere variant van erwten- en bruine bonensoep. We proefden er een Palo Cortado van Lustau bij en een Grüner Veltliner Smaragd 2000 van de Oostenrijkse topwijnmaker Knoll (importeur: Imperial). Als losse gast een Condrieu die ik net had binnen gekregen van Vinites. Het was me het triootje wel, vonden we.

Ik had me georiënteerd op de rijke en rijpe smaken van de parfait (vier dagen gerijpt in de koeling, zie recept) en de linzensoep met een garnituur van roergebakken appel en spekjes. Ietsje wild misschien om een Palo Cortado naast een gerijpte witte wijn te zetten, maar ik ken de Grüner Veltliner – ik proef hem door de jaren heen sinds 2003 en het is een wijn die staat in je glas, met de vibraties van edele zuren en een volledig uitgerijpte druif. Zoals Anda zei, hij is niet typerend voor het ras, want de Grüner Veltliners staan vooral bekend om hun frisheid in de jeugd, om het bittertje in de afdronk en niet om hun bewaarpotentieel. Maar Knoll weet werkelijk alles uit de druif te halen, komend van een Wachauer toplocatie die vanwege zijn krachtige bodemsamenstelling met ‘Smaragd’ aangeduid wordt. Hij had ook nu een bijna Rieslingachtig karakter en daarom durfde ik hem naast de sherry te zetten.

Om eerlijk te zijn: de sherry kon het beste op tegen de smaken op het bord. De Grüner Veltliner was een klasse apart en wellicht meer op zijn plaats, bij nader inzien, met een wat subtieler gerecht met vis of schaaldieren. Maar het ging. Tegenvallend vonden wij de Condrieu ‘Les Terrasses de l’Empire’ 2008 van Georges Vernay. Hij miste die wonderlijke balans van frisheid en romigheid die een mooie Condrieu zo bijzonder maken. De wijn scoort in de Decanter hoge punten, dus ik ga hem nog eens proeven, zeker omdat ik juist van wijnmaker Vernay de Rosé Syrah 2009 en de Côtes du Rhône St Agathe 2008 had geproefd en die smaakten naar meer.

Al met al een leuke en leerzame lunch, vonden de dames. Wat Bythegrape allemaal teweeg brengt…

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden