De Kern van de wijneconomie

Om wijn te kunnen drinken moet ik werken. Dat werk bestaat uit boodschappen doen in het groot. Inkoop voor een soepfabriek. Daarbij word ik constant geconfronteerd met de genadeloze wetten van vraag en aanbod. Net als jij bij de grootgrutter en aan de benzinepomp. Jouw bakker verhoogt de prijs van je halfje gesneden wit als in Rusland de graanvelden flink in de fik staan. Kip en ei worden hier snel wat goedkoper als er in Duitsland een spoortje dioxine in de scharreldames wordt aangetroffen en de oosterburen hun Hühner Frikassee tijdelijk naar ons doorschuiven. De prijs van koffie en chocolade stijgt als de burgers van Ivoorkust eens uitproberen hoe het is om twee presidenten te hebben. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Wie het onheil op tijd ziet aankomen – en wat hamstert of op het juiste moment een lange termijncontract afsluit – is spekkoper. Tot zover kun je het nog wel volgen vermoed ik. Allemaal verklaarbaar. Sla er anders de bestseller “De Kern van de Economie” van professor Arnold Heertje nog maar eens op na.

Helaas, ik weet inmiddels beter: economie is geen wetenschap. Want kent geen natuurkundige wetmatigheid. Het bewijs wordt geleverd door wijn. Prof. Heertje weet niks van wijn vermoed ik. Want wijn is een onberekenbaar wispelturig economisch product. Een landbouwproduct dat voor minder dan 2 euro per liter wordt verkocht op iedere willekeurige straathoek. Maar waarvan ook flesjes Bordeaux virtueel voor astronomische bedragen worden verhandeld via een heuse wijn-termijnmarkt. Speeltuin voor de nieuwe rijken uit China en Rusland. Wijn uit Bordeaux waarvan de succesvolle yup uit Shanghai niet eens weet hoe die zou smaken bij mama’s peking-eend.



Australië werd recentelijk geconfronteerd met een heuse zondvloed waarbij 20% van de wijngaarden van een belangrijk productiegebied als Victoria werd vernietigd. Heeft u het al gemerkt aan de prijs in de supermarkt? 2010 was geen best jaar voor Duitse en Oostenrijkse wijnen. Al Riesling aan het hamsteren geslagen? Nee? Dom, want dat was natuurlijk het moment suprême waarop je op basis van dergelijke alarmerende berichten je partner ervan kunt overtuigen dat je morgenvroeg de aannemer gaat bellen om die langgekoesterde kelder van 50 vierkante meter onder je doorzonwoning aan te leggen…



Vragen voor professor Heertje: waarom is de prijs van wijn zo ondoorzichtig, zo wispelturig en toch vaak ook weer zo voorspelbaar vlak?  Wat beïnvloedt de prijs van wijn? Wat is haar prijs-elasticiteit? Het heeft volgens mij allemaal met imago en emotie rond wijn te maken. Naast een structureel teveel aan druif op deze aardkloot. Maar vooral de component “Emotie” verklaart waarom wijn niet zo fijn in de economische modellen past. En waarom de belegging van de eerdergenoemde speculatie-chinees in een lotje van 60 flessen 2005 Mouton-Rothschild op wijn-termijnbeurs op termijn wel eens een lelijke bubbel kan blijken te zijn. Daarnaast heeft speculatie in wijn geen enkele invloed op de marktwerking en de prijs van jouw doordeweekse litertje rood. Was dat ook maar van toepassing op granen, plantaardige olie en cacao. Dat zou het arbeidzame deel van mijn leven een stuk relaxter maken. Of geef ik mijn carrière alsnog een radicale wending en word ik toch maar liever een emotionele maar ontspannen wijnhandelaar?

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden