De nuances van een iets gerijpte Pinot Noir

Nu de tuin weer even ontdooid is, maak ik van de gelegenheid gebruik een paar takjes rozemarijn en tijm af te knippen. In de keuken hou ik de takjes onder mijn neus en inhaleer de warme zomergeur van deze mediterrane kruiden, die de eerste aanval van sneeuw en vorst goed doorstaan hebben.

Vooral van tijm kan ik helemaal lyrisch worden. Een van mijn favoriete combinaties is die met lang en langzaam in boter gestoofde uien, goudgeel van kleur en zachtzoet van smaak. Die meng ik met gebakken paddenstoelen, wat room en een flinke portie verse tijmblaadjes. Dan verpak ik dat alles in bladerdeeg en bak het in de oven. Mmm.

Een ander fijn bijverschijnsel van tijm is dat de geur ervan me altijd onmiddellijk aan Pinot Noir doet denken. Niet vanwege een letterlijke overeenkomst in aroma, maar omdat die aardse maar toch ultraverfijnde geur van tijm ergens in mijn brein het verlangen doet ontwaken naar de nuances van een iets gerijpte Pinot Noir. En wat kan een mens dan anders doen dan snel zo’n fles uit de kelder opgraven?

En daar zit ik dan, met een ultiem bevredigend gerecht en een glas van de rode wijn die me het liefst is. Zomer, herfst en winter in één. Laat de sneeuw maar weer komen. Ik voel me intens tevreden en volledig vorstbestendig.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden