Driekwartliteremotie

Wijn en eten om te huilen
Het is dat ik iemand ken van wie ik weet dat het geen aanstellerij is als ze zegt dat ze soms bij bijzonder geslaagd Michelineten een traantje van ontroering moet wegpinken, maar eerlijk gezegd denk ik altijd dat zulke emotie om een bordje eten ‘m simpelweg in het glas zit. Na de derde fles schiet je van alles vol en ben je zelfs in staat die aandoenlijk struikelende pukkelige leerlingkelner als huisdier te adopteren of op z’n minst een fooi te geven. Maar verder? Bij Bambi moet ik wenen, om bloemen in de knop gebroken, jonge sla en een zonsondergang van Bob Ross, maar bij eten slik ik slechts letterlijk een brok weg en komen de tranen hooguit door te pittige pepertjes.

 

Grijns als Jack Nicholson
“Ja maar bij wijn dan, mijnheer Van der Kley?”, vraagt de interviewer. “Bij een hele mooie wijn raakt u toch wel ontroerd?” Nop. Bovendien drink ik geen mooie wijn. Ik drink lekkere wijn. En de reactie op echt lekkere wijn, hebben ervaring en diverse wijnboeren me geleerd, is een grote geile grijns van oor tot oor.
Toch heb ik ook ik wel eens bijna gehuild om wijn. Maar eerlijk gezegd vooral stevig gevloekt. Zes flessen had ik nog van Charles Guerbois z’n onovertroffen loiregamay. Vier achter elkaar hadden kurk. En het waren de laatste flessen: Charles was gestopt met wijnmaken.
Loiregamay die verdomd dicht in de buurt komt van die van Guerbois. Lekker weerbarstige eigenwijze loiregamay vol vrolijk fruit. Biodynamische loiregamay Sans Tralala van Plouzeau. Koel drinken. Grote slokken. Grijns als Jack Nicholson.

 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden