Een poes en een glas amontillado

Poezen hebben een feilloos oog voor de beste plekjes in huis en tuin. Vaak gaan die plekjes dus aan je eigen neus voorbij. Maar vandaag heb ik geluk: de poes ligt op het gras, in een vierkantje heerlijke najaarszon, en er is ruimte voor mij om naast haar te gaan zitten en een beetje voor me uit te dromen.

Natuurlijk duurt het niet lang voor ik aan wijn zit te denken. Het gevoel van de nazomer – die mengeling van overvloed, levenslust en niet onprettige weemoed – roept de associatie op met een fonkelend goudbruine, rijke amontillado. Een sherry die z’n leven begint als basiswijn, zich vervolgens onder een laag gistcellen – flor – ontwikkelt tot een fino, dan de flor kwijtraakt en doorrijpt tot een amontillado. Zonder de flor is de wijn blootgesteld aan de lucht, en oxideert dus, waardoor de kleur donkerder wordt.

Zo’n amontillado is geen wijn om nonchalant naar binnen te kiepen. Rustig en bedachtzaam nippen is hier gewenst. In feite is dit een recept voor jachtige mensen die nooit de tijd nemen te genieten van het hier en nu: 1 poes, 1 zonnig plekje en 1 glas amontillado. De geuren uit het glas zijn vol en complex. Hazelnoten, toffee, dadels, chocola, tabak: het kan allemaal. In je mond voelt de wijn veel dikker dan een fino, zonder zwaar te zijn. Hij is droog, maar heel weelderig en rijk. Mysterieus, bijna. Of, zoals Wina Born ooit schreef: droge amontillado heeft ‘een diep verborgen vuur’.

Zucht! Romantische overpeinzingen. Nog even en ik stijg op en drijf langzaam door de lucht over de tuinen van de buurt. Maar dan zie ik dat de poes zich al verplaatst heeft naar een platte steen die de laatste zonnestralen vangt en waar duidelijk geen plek voor mij is. Oké, poes. Maar ík ga naar binnen om een glas amontillado in te schenken.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden