Eigenwijze Elzas

Marc Kreydenweiss
Kritt Pinot Blanc 2005/2006

Rijst:
Woonboulevards en kerstmarkten: ik ben er hartstikke bang voor. Het is domweg te veel en dan raak ik de kluts kwijt. Er is een uitzondering: de kerstmarkt in Kaysersberg. Jaren geleden bracht ik er eind november een paar nachten door. Het vroor al toen ik 's avonds een rondje liep en tussen de kerststal en kramen rondom de kerk belandde. Het was koud genoeg voor een vin chaud, die daar - waarom niet - glühwein, heette. Ik verwachtte een gloeiend hete, kaneelkruidige rode wijn in mijn beker, maar nee: het was wit. Eigenwijze Elzas... dacht ik.

 

Ruit:
Eigenwijs, dat zijn ze wel daar in de Elzas. Ik hou er wel van omdat dit hopeloos ondergewaardeerde gebied tegelijkertijd zo eigen is. Met de dorpjes die je terugwerpen in de tijd en het lokale Elsässerditsch waarin vin chaud dus glühwein wordt. Zijn ze hier nou Frans of is het Duits? Ze zijn Elzas! En hun wijnen? Idem dito. Er is veel kritiek dat hun wijnen de laatste jaren te zoet en dus (?) te Duits worden. Daar sluit ik me bij aan, maar ik vind nog een overvloed aan krenten in de pap en geniet met grote regelmaat van prachtige crémants. Ook veel stille broeders blijven een feest, vooral met eten erbij. Pinot blanc heeft het wellicht het moeilijkste.

 

Rijst:
Dan heb ik een verrassing voor je. De Pinot Blanc van Marc Kreydenweiss. Wat een wijn is dat! Kreydenweiss maakt alleen maar terroirwijn. Ook van zijn pinot blanc. Sterker nog: de enige reden waarom hij wijnstokken plant - en nu quote ik de biodynamiekunstenaar - 'Omdat druiven het grootste talent hebben om de evolutie uit de aarde te halen'. De wijn is weer aan de prijzige kant, maar de pret die je aan een slok beleeft... Appelbloesem, kweepeergelei, zesty tonen van mandarijn, notenolie, mineralig, breed en compact. Balans, balans, balans. De romige diepgang dankt hij aan het lange liggen op zijn lie. En hij is droog. Ik heb hem zo gedronken. Zou jij er bij eten?

 

Ruit:
Wijn zonder eten? Dat overkomt me zelden! Ik kom juist uit de keuken waar ik de voorbereidingen trof voor een nasi rames. Veel van mijn familie is geboren in Indonesië en zo is de Nederlandse variant op die keuken voor ons net zo vertrouwd als aardappelen-groente-vlees. Deze wijn sluit aan bij de gebakken rijst met wortel, groene kool, spekjes en ruim kurkuma en gember. Ook bij veel van de bijgerechtjes zoals de atjar tjampoer die ik met mild zuur maakte. En hij gaat zonderling goed bij de bruin en krokant gebakken uitjes. Snoep een lepel van die uitjes en je hebt een mond vol maillard en umami en deze kordate Kritt blijft zelfs daarbij overeind. Uniek. De wijn is zo vol en geconcentreerd, daar heb je geen zoetheid voor nodig. Selamat makan!

 

Rijst:
En in de Elzas zeggen ze dan...
 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden