Feestmaandoverdenking: wijn en vlees (Nicolaas Klei)

Nu de verkiezingen ruimschoots voorbij zijn durf ik het wel te zeggen. Omdat de PVW nog niet bestaat, en bestaande partijen weinig aandacht voor wijn hebben, zodat het altijd schipperen blijft, vulde ik op internet zo’n stemwijzer in, om in het stemhokje niet met m’n mond vol tanden te staan. Verbijsterd vulde ik nog een andere kieswijzer in, en daarna nog eentje, vervolgens allemaal nogmaals.

Maar de uitslag was onontkoombaar. Als ik al mijn weloverwogen danwel lichtelijk aangeschoten overtuigingen wilde laten vertegenwoordigen in het parlement, dan was de Partij voor de Dieren mijn partij.

Nu heb ik niks tegen dieren, net zo min als W.C. Fields iets tegen kinderen had, mits goed krokant gebakken, en ik was dan vanaf hun oprichting af aan ook sterk voor de Partij voor de Dieren, tot ik begreep dat we in enkele cruciale details van mening verschillen. De Partij eet die goedverzorgde, vertroetelde Dieren na hun lang en gelukkig leven in een idyllische weide niet op. Ik wel. In mijn donorcodicil staat tenslotte dat men mij ook mag opeten, wanneer de mensvriendelijke slager het mijn tijd vindt.

Er is verschil, jawel. Ik kan nadenken, hoe onbeholpen ook. Vriend Varken en vriend Koe niet. Ik ken de angst voor de dood, ook als die ver weg en imaginair is, dieren slechts acuut, als ze wreed in overvolle veewagens richting slachthuis worden gedreven. Toch, beide, beiden, verdienen we een gelukzalig leven – de dieren in hun onschuld meer dan ik – en een dood zonder angst en pijn.

Maar als het dan zo ver is zie ik er geen been in opgegeten te worden. Wel graag met een goede fles erbij.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden